Memorials is een duo waarvan beide leden al een carrière achter de rug hebben. Of wat dacht je van frontvrouw Verity Susman die jarenlang het mooie weer maakte met de band Electrelane? Het andere lid is Matthew Simms, die eerder onder meer bij UUUU en It Hugs Back speelde en sinds 2010 deel uit maakt van de legendarische band Wire, als vervanger voor de opgestapte Bruce Gilbert.
Logisch dus dat invloeden opduiken bij Memorials van beider verleden. Het duo slaagt er echter wel in om een heel eigen artpop in elkaar te zetten waarbij vooral het drumwerk in zeer positieve zin opvalt. De ritmes zijn steevast anders dan we verwachten, een beetje tegendraads eigenlijk.
Lekker dwarse artpop dus, al hadden we niet anders verwacht van Simms na anderhalf decennium spelend bij een band die als het ware tegendraadsheid heeft uitgevonden en altijd heeft geweigerd om te voldoen aan de verwachtingen.
Het is bij momenten een beetje Canterbury progrock, maar nooit helemaal. Er zitten namelijk net zo goed krautrock en psychinvloeden in de muziek, die gedragen wordt door de stem van Susman. Soms fluisteren bijna, soms heel poppy uit de hoek komend maar nooit met volle kracht uithalend. Dat hoeft ook niet want dat zou niet bij de opgewekte sfeer passen.
Het duo kroop voor de opnames in een schuur diep afgezonderd ergens in een woud in het zuidwesten van Frankrijk. Niet beïnvloed van buitenaf was er ruimte zat om te experimenteren en dat was duidelijk wat de twee voor deze tweede langspeler nodig hadden.
Het resultaat is een album dat meandert tussen pop en experiment met veel aandacht voor detail, avontuurlijke arrangementen, zeer veel aandacht voor het gebruik van authentieke instrumenten en versterkers om net die ene klank vast te leggen en een ongebreidelde fantasie om nummers te schrijven die iets te vertellen hebben, anders klinken dan verwacht en toch behoorlijk aanstekelijk werken. Het is een kunst op zich om moeilijk doen zo eenvoudig te laten klinken.
