Mellowdeath is een beetje een vreemde band. Het duo, bestaande uit bassiste Isabel Merten en drumster Sara Neidorf (ook Aptera), debuteert met een plaat die eigenlijk helemaal anders klinkt dan wat het duo normalerwijze doet. Doompunkjazz of postjazzdoom, zoiets, maar in tegenstelling tot de plaat die binnenkort uit komt, Bare Bones is de titel ervan, is dit debuut er eentje met een heleboel gasten die het geluid helemaal anders maken dan wat het duo in eerste instantie voor ogen had.
De gestripte, tot de basis herleide versie komt er dus binnen een paar maanden. Diezelfde nummers zijn wel al op dit digitaal album te horen, maar ze werden opgefleurd met synthesizers, trombone, gitaar, cello, theremin en xylosynth. Elk van de tien nummers kent zo minstens een gastbijdrage, wat de nummers toch wel een compleet andere invulling geeft dan puur bas en drums.
Geen woorden, geen teksten, daar houdt het duo uit Berlijn en Bielefeld niet van. Ze houden eerder van jazz die in onze donkerste nachtmerries kan opduiken, of de bevreemdende klanken die David Lynch bij zijn films plaatst als onderhoudende soundtrack.
De vernuftigheid waarmee de nummers in elkaar steken en voortdurend tussen genres wisselen, van doom over jazz en terug via een andere post doet ons wat denken aan een band als Universal Congress Of, geleid door Joe Baiza van Saccharine Trust. Een soort avant-garde jazzrock met een scheut avelinkse funk erdoor.
Een ietwat ongemakkelijk makende maar hypnotiserende trip doorheen een imaginair spookkasteel zonder grenzen en met de nodige clowneske melodrama’s, het is Mellowdeath op het muzikale lijf geschreven.
