Masnadero is het nieuwe project van Alessio del Donno. Dat zegt misschien niet zoveel, maar hij is documentairemaker en bovenal singer-songwriter en muzikant die deel uitmaakte van twee van de meest interessante bands in de Italiaanse undergroundscene van de afgelopen jaren: de garage psych- en shoegazeband 23 And Beyond The Infinite en het industrial noise-duo Faintin’ Goats. Hij is ook lid van het free improv noise-collectief Tuareg Calliope in Bologna, de stad waar hij al enkele jaren woont.
Met Masnadero combineert hij klassieke gitaar en delicate arrangementen in desert- en freejazzstijl met de karakteristieke folkmelancholie van Nick Drake, Elliot Smith en Howe Gelb, die allen ook geïnspireerd werden door een zigeunergeest van flamenco.
Voor zijn debuutalbum Masnada Classica had hij zelf niet veel meer nodig dan zijn stem en zijn klassieke gitaar, waarmee hij tien tracks schreef. Toch omringde hij zich ook met Antonio Prugno Siniscalchi (synth), Alberto Piccinni (fluit), Giulio Izzo (bas), Andrea Vernillo (Atto Seguente) (musette, piano) en Roberto Di Blasio (sax), die de nummers subtiel bijkruidden.
Snaren worden gejaagd en met spanning beslagen in Lausanne, waarbij we meteen ook volledig vallen voor Alessio’s stem, die vol oprechte emotie klinkt. Zoals in Murk Side wordt de gitaar met meer zachtheid en warmte bespeeld in Steady Or Not?!, doch klinkt de zang hier iets donkerder, meer verwrongen. Deze man weet met eenvoudige arrangementen heel wat spanning te creëren, waarin we de flamenco-invloeden sterk (h)erkennen.
Met een licht rebelse, no-nonsense-attitude, klinken zijn woorden in het warm omarmende Covering The Moon.
De echte snelle flamenco-sfeer wordt in Màs Nada en in Wasted ondergedompeld in een punksfeertje.
“Do you remind
What you’ve chosen?
…and now you don’t expect to cry
Don’t let it go
I’ll let you know
The mist trial”
The Mist Trial werd als aankondiger reeds uitgezonden met een videoclip. Het nummer klinkt als een sprookjesachtige lovesong, hoewel er méér achter de tekst zit dan enkel dàt. Behoorlijk meesterlijk klinkt het snaarwerk in Le Grandi Praterie Di Estinguono (betekenis: De Grote Prairies Sterven Uit), waarbij de fluit een extra toets geeft aan het opgewekte getokkel.
Ook in Blowing Mask zet hij ons op het verkeerde been met aanvankelijk zacht getokkel, dat steeds grimmiger wordt, net zoals de vocals dat durven. Afsluiter On The Verge Of A Lucyd Dream laat het lucide zegevieren, want tussen het getokkel door krijgen we dissonante tonen en vuile noise van een mishandelde akoestische gitaar.
Folkflamenco met een punkattitude!
Masnada Classica is digitaal verschenen via Stand Alone Complex.
Facebook – Soundcloud – Instagram
