De kriebels, ze gaan waar ze willen. Zo ook bij het duo Chevreuil. Het ene lid, Julien F., runt al vele jaren het promotieplatform 5ive Roses waar hij bij voorkeur behoorlijk alternatieve acts onder de aandacht probeert te brengen. Hij runde ook een tijd het fijne label AfricanTape. In een ver en minder ver verleden was hij tevens muzikant in de ondergrond bezig met het project Chevreuil, waarmee hij, samen met compagnon de route en gitarist Tony C. recent een nieuw album maakte. We kennen de band van vroeger, ze begonnen eraan in 1998, en zijn dan ook razend benieuwd wat het duo tegenwoordig doet op muzikaal gebied.
Het was namelijk geleden van de plaat Capoëira (2006) dat deze mathrockers nog een teken van leven hadden gegeven. We herinneren ons dat we de paar platen die we van hen kenden heel erg de moeite vonden. Avelinkse mathrock waar geen pijl viel op te trekken en net daardoor bleef hun instrumentale muziek intrigeren.
Dat de band nooit echt doorbrak is jammer genoeg een feit, al werden drie van hun albums opgenomen met het legendarische heerschap Steve Albini, en dat had toch wel enige deurtjes mogen openen. Ook de manier van concerteren is namelijk anders dan anders. Julien F. drumt maar altijd zonder versterking, terwijl gitarist Tony C. in een quadrafonische opstelling rond de Ludwigdrum uit 1976 (beider geboortejaar) staat opgesteld. De gitaar wordt aldus door vier circulaire versterkers gejaagd wat een bijzonder effect teweegbrengt voor de drummer maar ook voor de toehoorders.
Na twee decennia is er dan nu iets nieuws. Oorspronkelijk zou oud werk opnieuw worden uitgebracht maar dat is zo passé. Een week samen spelen, koken en eten en de chemie en magie van het samen spelen was er weer. Dat resulteerde in zestien nummers, verspreid over vier plaatkanten. Elke plaatkant telt vier nummers die als een geheel worden gepresenteerd. Titels in het Latijn, uitleg in het Latijn, tja, we deden geen Latijnse dus veel snappen we er niets van. Het benadrukt wel de ietwat esoterische insteek van het duo op het album. Sferen, magnetisme, radio-activiteit, astronomie, magie, barometrische oscillaties en ga zo maar door. Het zijn de ideeën, de hoekstenen die dienen om ongebreideld te musiceren en mathrock te brengen die anders klinkt dan om het even welk soort mathrock dat eerder werd gebracht door wie dan ook.
Het is een soort verderzetting van het pad dat het duo twee decennia geleden heeft verlaten maar dan met nieuwe en andere elementen. Met net geen uur als totale speelduur is het net niet te uitputtend om het album in één keer te behappen. Om aan het euvel tegemoet te komen geeft Chevreuil aan dat het album het best per plaatkant kan worden geconsumeerd, waarvan akte.
