Yaroslav Gavrilyuk is het heerschap dat het project Brooddark bestiert. Uit Belarus komt hij, ook wel dictatuur Wit-Rusland genoemd, niet dat deze muzikant daar iets aan kan veranderen. Vermoedelijk is het maken van platen als dit Deliro en de albums die hij vorig jaar op de wereld losliet (Overvoltage en Supra Memoriuam, een samenwerking met Tsarewitch) zijn manier om met zijn omgeving om te gaan.
Dark ambient die sterk aanleunt bij isolationisme is het, zwart als pek. Verstikkend klinken ze, de tien soundscapes die vechten om de nacht, om de verloedering, om de teleurgang van alles wat een straaltje hoop te bieden zou kunnen hebben.
Brooddark brengt trouwens meer dan zomaar wat drones of dark ambient. Hij vult zijn soundscapes met een waaier aan vervormde geluiden en klanken die ervoor zorgen dat de nummers een stuk gecompliceerder in elkaar zitten dan verwacht. Bij een oppervlakkige beluistering valt dat minder op maar als het volume wat hoger mag en de aandacht grotendeels richting de muziek kan gaan, bloeit Deliro helemaal open. Ietwat spooky, dat wel maar een mens zou in tijden van vandaag voor minder duistere krochten opzoeken.
Het worden muren van intens geluid die de luisteraar meeslepen naar een universum waar verhulde horror hoogtij viert. Het is als het lezen van een bovennatuurlijke thriller waar niets is wat het lijkt omdat er dusdanig veel laagjes op elkaar liggen gestapeld dat er geen doorkomen meer aan is. Zich laten meevoeren of verzuipen.
