Een band uit Zwitserland met leden van Oh Telephone! en The Outta Mind, dan kan het niet anders dan dat ze een album uitbrengen bij het legendarische Voodoo Rhythm en zie, zo gebeurt. Waar het label normaliter vinyl uitbrengt, is dit echter een potzwarte K7 waarop zes liedjes prijken.
Uiteraard is er nergens een blaaskapel te bespeuren, zelfs geen enkele blazer. Het is hakkerige, haperende postpunk die als het ware met haken en ogen aan elkaar hangt en waar de Duitse taal al net zo speels wordt gehanteerd als de ietwat rudimentaire instrumentatie.
Het is postpunk gebracht zoals ze het deden in Die Neue Deutsche Welle. Het moet allemaal niet te proper en gelikt te klinken. Als het botst, dat is een ander zijn probleem.
Yves Raymond Champion (gitaar, zang) , Lukas Heer (drums, zang), Gael Zumbach (bas) en Claude Studer (synthesizer) maken er als het ware een punt van om het allemaal een beetje kinderlijk naïef te doen klinken.
Met de geluiden van kippen en andere boerderijdieren fleuren ze Animal Farm op. Het is meteen het langste stuk met zijn drie minuten. De rest van de wat ze zelf dystopische postpunk noemen, blijft onder de twee minuten en dat is prima zo. Het blijft beknopt zodat de gimmick niet gaat vervelen. Belangrijk bij dit soort bandjes, want het verwordt al snel allemaal tot een trucje. Nu vallen ze net niet in herhaling en blijft het gewoon leuk.
