Porta Nigra vulde ook een tweede concertavond, op zaterdag, met bands van een heel ander allooi dan de dag voordien, waarin humeurige beats centraal stonden. En dat humeur wisselde van band tot band: van sexwave, langs postapocalystische industrial, over EBM.
Jana Komaritsa aka Jana Dark kennen we al enkele jaren als een multi-getalenteerde artieste. We zagen haar daar als gastartieste tijdens het optreden van This Morn’ Omina, waar ze danste, zong én tegelijk ook nog een live action painting-kunstwerk maakte op het podium. Maar ook als kunstenares heeft de Amerikaanse sinds anderhalf jaar haar schildersaterlier in Leiden (NL) waar ze onder andere knappe ‘cat paintings’ maakt. Je kon haar kunstwerken ook zien op het Dark Malta-festival 2 jaar geleden en ze deed artist talks op WGT in Leipzig. Met haar hypnotiserende ambientproject Darkrad kon je haar al eerder op de podia zien, maar daarnaast startte ze onlangs ook met haar nieuwe sexwave-project Die In Eclipse, waarmee ze dit weekend op de planken van De Klinker in Aarschot stond. Een combinatie van dark techno, EBM en darkwave, doordrenkt met de sensuele zang van Jana.
“En in de stilte van de onheilige duisternis vond ik mezelf, eindelijk. De enige stem die overbleef.”
Die onheilige stilte vult ze met haar melancholisch verleidelijke vocals en magnetische ritmes terwijl ze lust en verdriet, plezier en pijn, verlangen en leegte uit in haar erotisch getinte dans. Sexy zonder expliciet te zijn. De stijl en sfeer van Die In Eclipse deed vaak denken aan wat het Berlijnse duo NNHMN doet.
De set bouwde langzaam op, met repetitieve ritmes die je bijna dwongen om je eraan over te geven. De combinatie van EBM, techno en darkwave is vertrouwd binnen het genre, maar technisch zeer goed uitgevoerd. De productie klinkt solide en gecontroleerd; elke laag zit waar ze moet zitten, in tracks als Touch, Midnight Haze, Velvet Dreams en Sexwave.
Als we één bedenking hebben, is het dat er al snel een zekere voorspelbaarheid in de opbouw van de tracks. Ze hangen een beetje in hetzelfde spanningsveld, waardoor de dynamiek soms beperkt blijft. Maar door de strakke focus op esthetiek en de kwalitatieve uitvoering, vervaagden die bedenking zonder probleem. Een welkome nieuwkomer in de dark scene!
Terwijl Die In Eclipse ons meenam in een donkere droomwereld, sleurde het Brits-Duitse industrialproject V2A ons van bij de eerste noten mee in een wereld van vuur en bloed. Drone (304) en Mechanized (316) startten het project 25 jaar geleden op. Ze kwamen nog maar een keer eerder naar België en dat was 22 jaar geleden. Ook Skelly Weg (Cymek 1055) vergezelde hen vanavond, op synths.
Ze veroverden al heel wat dansvloeren en daarbij mag je de veroveringen ook echt binnen de piraterij kaderen. Opkomen deden ze met hun gepersonaliseerde piratenvlaggen. Het zijn er geen van de zee, ze komen duidelijk uit de ondergrond, als militaristische sprookjesfiguren. Hun set voelde minder aan als een concert en meer als een frontlinie: hard, confronterend en compromisloos.
De band trapte af met Hellfire, een opener die meteen duidelijk maakte wat de intentie was: geen opwarming, geen opbouw, meteen maximale druk. De industrial beats waren loodzwaar en de vocals klonken als bevelen door een vervormde luidspreker. Met Declaration of War, Soul Destroyer en War Boys werd die agressieve lijn verder doorgetrokken. Freak Show werd een feestje, waarbij het publiek in het ritme van de ironische track meegezogen werden, wat ook bij Purge het geval was. “Run motherfucker, run!”
Met Nucleair Winter lieten ze één van hun nieuwe nummers horen, die binnenkort als single verschijnt. Thematisch sterk en zwaar geladen, maar de zang vroeg precies nog wat meer repetitie. Het verslavende effect van de continue herhaling van de titel kreeg daardoor na een tijd een eerder zeurderige ondertoon. Ook Hate Is A Four Letter Word en Vault Tec waren nieuwe tracks van hun aankomende album en net als Nucleair Winter iets minder hard dan hun oudere tracks.
Met Toxic en Hail Hydra lieten ze zich opnieuw krachtig horen, met duidelijke hooks en herkenbare structuur.
Misten we een live drum? Ja. Miste Mechanized (316) af en toe in toonhoogte? Ja. En toch was dit optreden, of laat ons zeggen show, knap sterk. Een sonische industrial oorlogsvoering gevuld met ironie, staal, rook en dreiging. Ook visueel was de band een plaatje, want de outfits en kapsels van deze postapocalyptische strijders waren ronduit fantastisch.
Nog geen nachtmerries gehad deze week? De Weense Thomas Rainer (L’Âme Immortelle en ex-Siechtum) overheerste deze avond, met zijn controversiële industrial-/ EBM-band Nachtmahr. Controversieel, omdat de band wel eens beschuldigd wordt van fascisme en seksisme. En hoewel de band dat altijd tegenspreekt, begrijpen we dat er misinterpretaties kunnen zijn. Gelukkig moeten wij ons enkel uitspreken over deze show en stelde de quote in hun visual ons gerust. “Pacifisten zijn mensen. Het zijn de anderen die in kampen moeten gaan zitten.” Laat ons het er alvast over eens zijn dat ze controversieel blijven, want onverbloemd scherp hun opinies durven verwoorden. Hevig dromen zat er niet in, want Nachtmahr domineerde met zware, vervormde beats, stuwende baslijnen en verslavende melodieën. Intensiteit op zijn scherpst.
Met ijzeren discipline, fysieke energie en de volledige controle over zijn publiek, werd Rainer bijgestaan door de nogal redelijk fantastische gitarist (zeven snaren!) Vrolok LaVey en twee militaristische drum hostessen, die ook wel eens mekaar konden kussen, een zweep, kettingen en waterpistolen konden hanteren (of dat althans pretendeerden). Het paste bij het genre, maar – met veel respect en uit respect voor de twee dames – Nachtmahr is een band die dit soort geacteerde showtjes eigenlijk niet nodig heeft.
Directe impact, moeten ze gedacht hebben, met openers Ich bin en Beweg dich! Vanaf de eerste beats zat de zaal vast in het ritme dat Nachtmahr zo goed beheerst. Nummers als Liebe, Lust und Leid, het prachtige Sirenen en Mein Name volgden elkaar op met een efficiëntie die getuigt van jaren live-ervaring.
Weil Ich’s Kann, Der Schlaf en Mädchen In Uniform (jawel, ze waren het hele optreden present) hielden de energie hoog, terwijl Feuer Frei en I Believe In Blood zorgden voor extra gewicht en dreiging. De thematiek – macht, gehoorzaamheid, drang – werd niet alleen gebracht, maar ook voelbaar gemaakt.
Nachtmahr kiest ook in Stimme In Mir, Luzifer enDie Letzten Dämme niet voor subtiliteit, maar voor focus: alles staat in dienst van ritme en impact. Dat maakt de set bijzonder fysiek en meeslepend.
In het slotgedeelte kregen we publieksfavorieten als Gehorsam, Tanzdiktator en I Hate Berlin. Katharsis als afsluiter deed zijn naam eer aan: geen zachte landing, maar een laatste, gecontroleerde ontlading!
Na de optredens nam dj The Black Widow opnieuw het podium in, om het publiek de nacht in te laten dansen.
Porta Nigra –Facebookevent – Die In Eclipse – V2A – Nachtmahr
