Dat new wavers, postpunkers en hun aanhangsels niet tuk zijn op de zon en een bruingeblakerde huid, is bij deze ontkracht. Want bij een verzengende hitte, schaarde zowat de hele Belgische newwavescene zich bijeen in Cultuurcentrum De Leest in Izegem voor de 5de (jubileum)editie van de Pekkersfeesten.
Elke editie op rij zorgt de organisatie niet alleen voor een fijne line-up, maar ook voor een uitstekende logistiek en een gezellige inrichting. Dit jaar met extra aandacht voor de hitte. Er waren veel schaduwplekken voorzien op het buitenterras, er mochten gerust stoelen mee in de zaal genomen worden, voor wie de optredens liever zittend volgde en er stonden ijsjes en een – voorlopig nog – onuitputtelijke bron gratis kraantjeswater op het menu!
Wie vroeg genoeg op post was, kon de – ondanks hun nog jonge bestaan, doch nu al legendarische – Gentse postpunkband Fragment aan het werk zien. De enige band met live drums trouwens, vanavond! Ook Ductape zette volgens de aanwezigen een sterke set neer, die wat deed denken aan Lebanon Hanover. Niets dan lof over die eerste twee optredens, hoorden we!
Merciful Nuns, geboren uit het voormalige Garden Of Delight, was de volgende band die het podium innam. Een band zonder live drums, die desondanks toch die sterke gothrocksound kon neerzetten, alsof er wél een drummer op het podium stond.
Het Duitse trio speelde nummers uit hun hele carrière, vanop verschillende albums geplukt. De charismatische frontman Artaud Seth klonk niet altijd even toonvast in de melodische zangstukken, maar dat stoorde geen moment, want hij zette dat meer dan recht met de krachtig rauwe spoken vocals die er gegarandeerd op volgden. Geflankeerd door de snoerloze snarenwonders Jawa Seth en Jacques Moch, dompelde hij het oververhitte publiek in volle duisternis.
“Open those gates…”, klonk het in een passage, vermoedelijk uit Oneironauts (2024), waarin occulte chaos in de gitaren heerste, Arthauds stem verleidelijk fluisterde, glooiend snaargetokkel sierde en ritmes die alle andere instrumenten omarmden. De apocalyps was nog nooit zo dichtbij.
De repetitieve gitaarakkoorden in Karma Inn deden ook nu alweer de melodie van Eurythmics’ Sweet Dreams in ons hoofd passeren, hoewel dit nummer toch wel iets steviger uit de hoek komt.
Robbie Williams zou het moeten weten, maar Merciful Nuns heeft het niet zo voor engelen. “I’m loving demons instead”, klonk het in onze favoriete track Demons. Een iets toegankelijk nummer, waarin zowel metal- als gothrockelementen en zelfs een vleugje glamrock zat.
Ook al stonden ze maar met drie op dat podium: ze wisten het rijk te vullen, met op de achtergrond ook mooie, gothic visuals vol symboliek.
Nog zo’n hoogtepunt was Memorials’ Grey, van op hun album Finestère (2025), waarbij Artaud vanop het randje van het podium in contact trad met het publiek. Een prachtig melodieuze lead gitaar nam de track op sleeptouw, waarbij de ruw emotionele tekst even doortastend rauw als fragiel klonk, onder begeleiding van subtiele pianotoetsen.
Een set vol rauwe emoties, ijzersterk neergezet door Merciful Nuns!
We keken enorm uit naar het optreden van Traitrs, die jammer genoeg hun hele Europese tour cancelden. Maar het geluk was ook aan onze kant, want niemand minder dan het Italiaanse darkwaveduo Ash Code nam hun plekje op het Pekkerspodium in, in melancholische sferen met pulserende elektronische beats.
Met urgente ritmes en snijdende synths werd te set meteen opengetrokken met Run In The Dark. Dat donkere staat uiteraard centraal in hun darkwavetracks, Prikkelende loops en melancholische zang namen ons mee op een ritje langs donkere wegen in Nite Rite.
“In the nite I’m sinking
Volume up, lights down
The time is running out”
Empty Road volgde met sombere zang, terwijl de synths fluitend langs donkerbonzende bassen raasden. “Without you … It’s like playing to an empty room.” “Too late, it’s too late.” Bedrog klonk kil en snijdend in Betrayed en natuurlijk kregen we ook het beklijvend mooie Nostalgia te horen. Dé track van hun album Synthome (2024). Een slot waarbij een zacht dansende meute de hitte verdrong.
“In een wereld die geen zin meer heeft, moeten we leren zien in het donker.” Covenant brengt muziek als een triomfantelijke omhelzing van de kracht en veerkracht van de ziel.
De band,opgericht in 1986, mogen we toch wel tot één van de markante internationale EBM-/ futurepopprojecten noemen Veertig jaar bestaan ze dit jaar. Dat frontman Eskil Simonsson zich bij het begin van de show vocaal niet helemaal ten volle gaf, was een goed idee, om deze lange verjaardagsset te kunnen uitzingen bij deze temperaturen. Met verve, schrijven we! Hij liet vallen erg gelukkig te zijn op de Pekkersfeesten. Hij hield van de organisatie, het geluid, het licht en zijn publiek!
“In the heat of the moment, at the eye of the storm…”, het nummer leek wel voor deze avond geschreven. Al erg vroeg in de set liet Covenant het intens mooie I Close My Eyes horen. “Little poems from the skies.”
Ook op het pittige Dead Stars hoefden we niet lang te wachten, waarop het grootste deel van het publiek – wiens organen wellicht intussen bijna geblancheerd waren – ondanks de warmte toch in de Covenant-trance verdween! En dat gold uiteraard ook bij Der Leiermann, Call The Ships To The Port en We Stand Alone, met zijn legendarische synthlijn en mechanische hartslagen, die in ons eigen ritme slaan.
Alweer bevestigde Covenant wat we al wisten: klinken ze op plaat soms te gepolijst – uiteraard ja, het is ook futurepop en dat klinkt ons misschien net iets ‘te afgeborsteld braaf’ – bewijzen ze zich des te meer als energiek krachtige live performers, die verdomd goeie nummers weten op te bouwen!
Tussen de optredens door kon je in het café en het gezellige schaduwterras genieten van de donkere deuntjes die dj Fap Noir er serveerde, hoewel het vooral na de optredens was, dat daar nog een heus feestje ontstond op zijn dansvloer.
