“Oh la la la, wat een line-up! Letterlijk The Future van de Belgische muziek komt naar Mechelen. It’s alright, meer dan acht artiesten op één avond”, zo opende het tekstje op de geweldige flyer voor de tweede editie van het Oh La La La festival in Mechelen, daarbij tal van titels van Belgische nummers citerend (in die eerste zinnen alvast TC Matic, The Van Jets én Fred Gata die er op het podium stond). Echt origineel en dat gold ook voor de line-op van de avond, aan variëteit geen gebrek met Salvia, Patches, Birame, Affaire, Kaat Van Stralen, Borokov Borokov, Lil Alia, Fred Gata en Echt! op de affiche.
Opnieuw sloeg de Concertzaak de handen in elkaar met Cultuurcentrum Mechelen, tijdens de Week van de Belgische muziek, met als locaties schip en koor van de Minderbroederskerk en het foyer van het cc.
Nog lichtjes moe van die weerom heftige work-out en vele danspasjes tijdens Echt! – dat lappen de Brusselaars ons keer op keer, hé! – en ook nog volop (na)genietend van dat mooie warme dekentje van troost dat Patches op ons legde, nog sterk onder de indruk van de donkere dreampop en shoegaze met een sexy hoekje af die Salvia door de zaal blies en strijdbaarder dan ooit, met nog steeds die gelukzalige lach op het aangezicht door die set van Kaat Van Stralen, kunnen we stellen dat de tweede editie Oh La La La méér dan geslaagd was.
“We hebben besloten om het om compleet om te draaien, dus beginnen we met de midnight snack en dj sets”, aldus Concertzaakprogrammator Cédric Goessaert. En zo stonden we even over 18 uur in het foyer van Cultuurcentrum Mechelen lekkere frietjes te eten, terwijl DJ Rule aka Roel Spoelders en De Draaierij (Mie De Ceulaer en Red Red-gitarist Steve Ceulemans) een heel fijne selectie aan Belpop Classics draaiden, ook van Mechelse makelij. Met stiekem ook White Fan (The Hindu Needle Trick) en The Cuckoo (Red Red) van de bands van respectievelijk dj Roel en Steve eraan toegevoegd.
Of we eventjes uit ons dak gingen met Zyklome A of tijdens Paranoiacs‘ Song for Debbie H – jawel! – en Front 242? Check! Zo fijn om Why Should We Wait van Soapstone nog eens te horen. En ook Will Tura zat in de set met Linda.
Of Oh La La La van TC Matic ook in de set zal? Wat denk je zelf? Het werd de gedroomde afsluiter van de puike set van het trio. Oh La La La, c’était magnifique!
Echt véél ruimte, met soms zelfs een beetje overlap, was er niet tussen de acts en Salvia was één van die acts die we absoluut wilden zien. Zelden met zo’n haast naar de kerk gesjeesd, waar de band met Vodka nét aan de set was begonnen. Het duurde niet lang of we waren helemaal mee in de donkere extreem dansbare vibe die Nicole Selivan en haar muzikanten door de kerk stuwden. Jammer dat de stem van de zangeres tijdens de eerste nummers veel te stil in de mix zat, dat euvel werd gelukkig verholpen.
Een heerlijk intens huwelijk van gothic darkpop en shoegaze vol was ons deel, zeker in nummers als Slavic Soul en Rutina of ook Last One en Time. Die sound was geweldig, met heerlijk luide drums, en lichtjes verstoorde gitaarlijnen en dat aparte frêle wat hese stemgeluid van Selivan. Sexy ook. Een beetje alsof een jongere sensuelere incarnatie van Björk tijdens de Pornography line-up bij The Cure zou zingen.
De set werd met elk nummer nog beter en toen de band een heerlijk rammelend en rockend I Wanna Be Your Dog van The Stooges door de kerk joeg was het feest compleet. Maar we kregen dan nog een subliem salvo cadeau: een verrukkelijk Cherchez La Femme, een fantastisch energieke én broeierige intense shoegaze-hoogmis van formaat. Of hoe deze afsluiter de perfecte staalkaart was van de voortreffelijke set.
Nog lichtjes bedwelmd en murw van de Salvia-salvo’s haastten we ons naar de Foyer voor Patches, om daar van bij de eerste noten instant compleet betoverd te worden door het machtig mooie zachte stemgeluid van Lotte Lauwers.
De composities die Lauwers, zichzelf begeleidend op keyboards, met geniaal uitwaaierende gitaarpartijen – we zijn niet zeker of dat ook deze keer Aram Santy was – vielen als een zacht warm dekentje van troost over ons. Weemoedig, dromerig en een tikkeltje melancholisch. Stuk voor stuk pakkende composities, met het wonderlijk pakkende Silverfoxes als absoluut hoogtepunt in de set.
Het luisteren naar de fluwelen sprookjesachtige stem van Lauwers en de mooie muziek van Patches werd jammer genoeg behoorlijk bemoeilijkt door de pertinente praters in de ruimte. Dutch Disease geland in Mechelen. Er stond nochtans ook een toog in de gang, waar géén optredens waren. Misschien die gesprekken daar voeren, of op gewoon op café gaan?
Of Lauwers die stoorzenders hoorde, weten we niet, alleszins weerhield het haar niet om ons haar auditieve pareltjes te schenken. Dank, je!
Patches stond aanvankelijk niet op de affiche. “Blij hier te kunnen zijn. Ik val in voor Piffy, die hier erg graag wou zijn, maar jammer genoeg ziek is, veel beterschap!” Of hoe Concertzaak Mechelen nog een waardige vervanger vond, zo kort dag. Beterschap, Piffy, tot bij een ander optreden!
Deze keer waren we wél op tijd in de kerk, Birame ging er net aan beginnen. Omringd door heel wat muzikanten, bracht de artiest een geïnspireerde live-set die balanceerde tussen soul, r&b, pop en voorzichtige funk, met knipoogjes naar Marvin Gaye en Prince. De soul- en funky nummers konden we het meest waarderen, Birames stem leent zich daar wat ons betreft toch, ook het beste toe. Een erg mooi en warm stemgeluid trouwens.
De jonge Mechelaar met Senegalese roots, kon rekenen op een goed op elkaar ingespeelde band. Een keer liet het bijna mis. “Ja, ik heb de setlist nog volledig omgegooid, sorry daarvoor”, zei een goedlachse Birame verontschuldigend, en meteen was de soultrein dan weer feilloos vertrokken.
Toen de avond vorderde groeide het besef dat er optredens grotendeels of volledig zouden samenvallen, waardoor keuzes diende gemaakt. Dus hoe goed de optredens van Lil Alia en Borokov Borokov waren, kunnen we je helaas niet vertellen.
Wanneer de set van Lil Alia zou starten, waren wij volledig in de ban van wat het duo Affaire deed met veel elektronica, drumcomputers, twee keyboards, een gitaar en een stem. Met de zaallichten gedoofd klonken old school Kraftwerkiaanse bleeps door het koor van de kerk en je zou zou verwachten dat het Duitse viertal opkwam en pakweg Spacelab in zou zetten. Maar Affaire is een duo.
Zodra de heren ten tonele verschenen, werden we gul verdronken in stevige set elektronica, weidse keys en een minimaal funky hoekige gitaarriff. En dan die vocals. De vergelijking met zowel Alan Vega’s Suicide als The Neon Judgement en Neon Electronics is dan snel gemaakt.
En halverwege de set was het eigenlijk pure Electronic Body Music. Sommige composities hadden door de donkerte in de vocalen alsook de klankkleur een heuse Joy Division-vibe over zich.
Vernieuwend is wat Affaire doet allerminst, maar de composities toonden zich sterk, de vibes en geweldige grooves bijzonder aanstekelijk, de set barstte van de energie en het smaakte naar meer.
De eerste naam die bekend gemaakt werd van de line-up, maanden terug al was die van Kaat Van Stralen, die toen net het fantastische Stop Met Wenen uit had. Ondertussen heeft de muzikante en poppunk-dichteres met Vieze Vlinder en eerste ep uit en sowieso materiaal genoeg om het Mechelse podium te bestormen.
Vloeken in de kerk mag niet, en daarom stond Van Stralen natuurlijk in het schip van de (voormalige) kerk geprogrammeerd. Toch? Met haar band nam Van Stralen ons mee in een bruisend briesende set vol punk, psychedelica, rauwe riffs, pure eerlijkheid en liefde voor het woord. Liefdevolle stompjes in de maag in de goedgevulde kerk.
Het feest begon met de opener van Vieze Vlinder, het hilarisch spoken word/ rappend punky funky anthem, Hoe Wil Je Me, hilarische confronterende woordenvloed, met een geweldige groove en luid knallende drums, en eindigde met het ondertussen overbekende Stop Met Wenen. Daartussen geprangd nog meer hilariteit en uppercut van Van Stralen en haar stevige liveband.
Bij Hannah informeerde de zangeres eerst of er Hannahs in de zaal waren, hen overtuigend dat het niet over hen ging.
De songs uit de nieuwe ep bevatten ook nu weer bijzonder sterk rakende teksten. Met vitale songs als Ik weet hoe het werkt en het absoluut geweldige Aerobics, aka een ode aan Pamela Anderson, of nog het ingetogen, lieflijk gezongen Projectje, met een tekst die binnenkomt. Alsook de toch wel geniale titeltrack: “Metamorfose, ik verander in een vieze vlinder, ik ben mezelf maar heb totaal geen filter”. Wow!
Na de overload die Kaat Van Stralen op ons losliet, was het even bekomen. Zo komt het dat we maar een deel van de set van Fred Gata meepikten. Vanop een afstandje weliswaar want de de foyer van het cc stond afgeladen volgepropt.
Maar we zagen hoe de Rwandees-Belgische rapper de zaal meekreeg met zijn rhymes en rakende teksten en er een heel fijn feestje van maakte.
Toen ECHT! afsloot op Jazz op de Hei in 2024, duurde het toch uren, of waren dat dagen, eer we weer volledig op planeet aarde geland waren. “Misschien wel hét feestje van het jaar”, schreven we ook.
Nu raasde de explosieve mix van electro, funk en hiphop met trap, funk en futuristische jazz door de Minderbroederskerk. En het was niet minder indrukwekkend of feestelijk dan doen. Een grote adrenaline-bom en work-out! Ook nu zetten de Brusselaars een ongelooflijk stomende set neer, waarbij stilstaan absoluut géén optie was.
Wat. Was. Dat. Weerom! Wow, écht wow, ECHT!
Geen afterparty dit keer, maar we hadden natuurlijk die geweldige Belpop-preparty, mét frietjes gehad. En het was ook effectief voorbij, maar we waren vast niet de enigen die toch elders – op café of thuis, vul zelf maar in – nog even rustig van een drankje genoten, al was het maar om even te bekomen en alles op een rijtje te zetten.
Veel fijne mensen ontmoet tijdens Oh La La La, veel goede muziek gehoord, menig danspasje geplaceerd, kortom genoten. Ohlalala!
Dankjewel, Concertzaak en Cultuurcentrum Mechelen. Tot volgend jaar?
Foto’s: Patrick Van den Troost (Tricky Troostie – daMusic.be)
.