Vive La Fête! Geen betere Belgische band om een feestelijke newwavedag te openen. Danny Mommens en Els Pyno deden dat dan ook in grandeur. Blakende zon, muziek loeihard en een festivalterrein dat al mooi vol liep om hen – voor de zesde keer al – ook dit jaar op de Lokerse Feesten te zien.
Synths die prominent aanwezig waren, het venijnige gitaarspel van Mommens dat zegevierde en de zang van Miss Pyno, waarmee ze opzwepende Belpopklassiekers – jawel, we kregen al hun hits te horen – richting dansvloer uitstuurden.
Tokyo, Schwarzkopf, Machine Sublime en Mots Bleus werden al lekker door gedanst vooraleer we die eerste rij bereikten en konden meteen in popcornsfeer aansluiten tijdens Touche Pas. Het blijft een heerlijk heen en weer-gepingpong tussen woorden, ritme en die catchy synthlijn.
Vive La Fête had er – alsof het ooit anders zou geweest zijn! – zin in. Dat Els en Danny een synergetisch koppel zijn op het podium en Els het publiek daarin charmant meeneemt ervaar je op elk optreden van de band. Maar ook van bassist Dirk Cant, toetsenist Maarten De Meyer en drummer Gilles Balcaen gingen als gretig speelgrage raven mee in het spel om dat publiek van bij de start van de dag een opwindend feestje te bezorgen.
“Je deviens sauvage
C’est normal à mon âge
Mais en fait c’est pas grave
Je sais bien qu’on m’adore”
Vrijheid is de kans om zelf te bepalen welke risico’s je neemt. In Liberté werd die wens zonder gêne uitgeschreeuwd, waarop La Vérité verder bouwde. Ze zijn zo schoon als ze “bien faché” zijn! Even fars en fel klonk AC. “Assez!”
Een uitermate toffe bassolo kregen we van Cant in Jaloux en Mommens trakteerde ons op een al even sterk gitaarfeestje in Nuit blanche. “Tous les jours des fêtes!”
Van Maquillage kregen we een iets zwaardere versie met prominent toetsenwerk van Maarten. Heerlijk! Naar het einde toe was er Noir Désir, wat we altijd al het meest ‘so(m)bere’ dansfeestje gevonden hebben. Misschien wel één van de sterkste nummers die ze schreven. Miss Pino bewees in afsluiter Attaque Surprise dat ze – met oneindig veel respect bedoeld – het ‘schoonste hysterische wijf’ is dat we ooit hoorden!
Sinds 1979 stond ie er al, op de podia. Eerst met de popgroep Slik, daarna met The Rich Kids, Visage, Thin Lizzy én Ultravox. Midge Ure heeft dus wel wat op zijn palmares staan! Als een jong veulen in de zon, kwam hij het podium op en dachten we even: “O, wat wordt ie oud…!” Tot hij charmant “Hey, how are you doing?” door die micro stuurde, hij meteen in contact ging met zijn publiek en wij die vertrouwde stem hoorden, die in topvorm bleek te zijn.
We kregen If I Was en Monster maar daarnaast vooral Ultravox-songs (Passing Strangers, All Stood Still, The Voice, I Remember (Death In The Afternoon), Love’s Great Adventure, Dancing With Tears In My Eyes en Hymn als afsluiter) te horen, dus ons hoorde je alvast niet klagen. Grote uitblinker voor ons daarbij was dat prachtige Vienna, dat met zijn theatraal lange intro zijn impact niet miste. En uiteraard ook de grote, haakse Visage-danshit Fade To Grey.
Uit zijn set bleek niet alleen zijn stem in topvorm te zijn, maar vooral ook wat een magistrale gitarist hij is. Zijn vingers die de snaren beheersen, dragen de nummers. Dat hij daar geregeld ook spectaculaire solo’s uit toverde, was een donkere zegen over een verdomd sterk optreden.
Met één been in de darkwave, het andere in de EBM en vier voeten op het podium van de Studio Brussel Club. Het Franse project Potochkine mocht die openen en zorgde meteen voor een volle bunker. Dat Pauline Alcaïdé en Hugo Sempé van oorsprong eigenlijk twee theatermakers zijn, toont zich nog steeds in hun shows.
We kennen de band al enkele jaren, maar vanavond bewees het duo dat ze intussen ook in België een sterke fanbase opbouwden, maar vooral dat ze steeds straffer klinken, met een heel eigen stijl en sound.
De Franse poëtische verhalen waarin Pauline ons meenam, werden aangestuurd door Hugo aan de toetsen.
De Intro was een nieuw, tot hier toe ongereleased nummer, dat meteen de bittere verleiding op het podium wierp, waarin het duo ons zou meenemen. Een ware confrontatie in schoonheid, was het, met vooral nummers uit hun nieuwste album Sang d’Encre, dat vorig jaar verscheen. Zo passeerden Pénurie De Larmes, Endorphines, Partir, BI en Tristesse Fantasmée. Maar ook hun eerdere, sterke tracks als Possédée en Pogo mochten niet ontbreken.
De belichting, de visuals en Paulines haakse dansbewegingen en beklijvende ogen leken bezwerend te werken! Begeesterend theatrale tracks, bittere verleiding in het Frans. Wie dit optreden miste of zin heeft in meer, kan hen op 24/10 nog gaan zien op Porta Nigra in Aarschot, trouwens!
Openen in glans? Met (een stuk uit) Theme for Thought en een hoofd vol glitters (de wereld heeft nood aan meer queens zoals hem), vloog Gavin Friday meteen naar de hoogste toppen! Electro, theater, new wave, punk en kitsch: we kregen het op een blinkend schoteltje gepresenteerd door de Ierse Mr. Friday, bekend als kunstenaar, solo-muzikant, maar ook van de Virgin Prunes, uiteraard.
Hij had zijn eigen watertje mee, op een mooi gedekt tafeltje, geschonken in een wijnglas en voorzien van het Hérésie-etiket (Virgin Prunes-album uit 1982), maar daarnaast ook een indrukwekkende band met jonge, knappe, erg getalenteerde muzikanten, die naast hun stemmen, snaren en toetsen er ook regelmatig een accordeon en trompet bij haalden.
De zware beats in Lovesubzero maakten duidelijk dat we te maken hebben met tijdloze muziek, want dit is een sound waar ook bijvoorbeeld wijlen Kavinsky of (al even wijlen) Keith Flint van The Prodigy ongetwijfeld ook zouden van genoten hebben, veronderstellen we. Keihard en vol emotie.
Zie de mens, zie de mens zijn fouten begaan. Hij durfde ze benoemen. Eén voor één, zonder uitsluiting, de landen die in oorlog zijn op het eigenste moment waarop wij al dansend door het leven gaan. “Free the world!” scandeerde hij. Een politiek statement, waarna hij Ecce Homo inzette, dat door het publiek al even gemeend mee gescandeerd werd.
De beats werden in een liefdesbadje gedompeld in The Church of Love.
Bij Dolls hoorde een rode boa (kwestie van het drama-gehalte hoog te houden) en – opwindender dan de boa – ook ‘some french-punk‘-accordeon. Baby Turns Blue, Caucasian Walk, Angel, Cabarotica… een ijzersterke trip vol nostalgie, met als (zelf gekozen, ja zo zijn we wel) hoogtepunt King of Trash Een set waarin solotracks afgewisseld werden met Virgin Prune-nummers, waar alleen maar over gepocht kon worden!
Compu-pop die zowat meteen ons hart veroverde. De culthit Tainted Love staat al zowat sinds onze kindertijd in onze hersenstam gebrand, we kochten zowat al hun platen en mochten Soft Cell al enkele keren live zien. Nog nooit echter zonder Dave Ball, die vorig jaar overleed. Marc Almond stond er vanavond alleen voor, met zijn band. Zichtbaar onwennig voor Mr. Almond, die de wereld in september nog die allerlaatste plaat Danceteria (nog samen met Ball geschreven) zal schenken.
Al heel vroeg in de Soft Cell-set liep het jammerlijk mis. De backtrack liep vast. Tot vier maal toe moest ie opnieuw worden opgestart, waarbij – jawel, tot vier maal toe – bleek dat dit optreden amper een live-optreden, maar een grote mini-playbackshow bleek te zijn. Een goeie reden om afstand te nemen van dit podium en netjes – vanuit alle respect voor Almond en het Soft Cell-repertoire – andere keuzes te maken en onze herinneringen aan de band mooi in onze hersenstam verder te laten bestaan, zonder hen de rug toe te keren.
Een nog veel betere reden om de mainstage-area te verlaten, was Luc Van Acker, want als we één artiest in ons hart dragen (geef toe, een nog betere plek dan de hersenstam, toch?), dan is het Van Acker wel. Hij maakte deel uit of werkte samen met Arbeid Adelt!, Shriekback, Polyphonic Size, Jo Lemaire en Revolting Cocks en was een pionier die (niet alleen het Vlaamse, maar ook het internationale) muzieklandschap tot scha en schande toe bewoog en veranderde. Een vernieuwer die lak heeft aan regels, aan genres. Want wie verwacht dat een rauwbloedend schoon nummer als Zanna uit hetzelfde brein komt als dat wat hitsige industrialtracks die undergroundbunkers deden daveren?
De bunker van vandaag was de StuBru-club, die nokvol zat en waar binnen de eerste seconden van het optreden een temperatuurstijging plaatsvond, waar de klimaatopwarming en elke Zweedse zweethut bij zou verbleken.
Als grote introduceur van samplers en drumcomputers, klonk hij nog even rauw, fysiek en compromisloos, met rauwe analoge texturen en scherpe gitaren. En daarvoor omringde hij zich vanavond met enkele topmuzikanten aan de toetsen en de drumkit en ook Kevin Strauwen (True Zebra, A Split Second) op bas en Emma Rotsaert (Parkaparaplu en actrice in How To Kill Your Sister) op zang en gitaar. Ferm.
In battle-camouflage-outfit opende hij vanop de stelling Coma. Als een verscholen krachtbundel die op springen stond en zijn publiek aan te vallen met een energieboost vanjewelste. Dat hij dat zou overtreffen, had niemand zien aankomen. Hijzelf wellicht ook niet.
Vrij ingetogen begon It’s Been A While (één van de nieuwe tracks uit 2024), waarmee hij het juk van het camouflagenet van zich afschudde en zijn vlijmscherpe, dreigende elektronische beats losliet in de ruimte die zich vulde met echo’s van een verleden dat Van Acker steeds opnieuw lijkt uit te vinden. Ook Empty Room nam als nieuwer nummer alle ruimte tussen die vier betonnen muren in.
Grimmige elektronica, gehuil, strakke drumslagen, een gitaar die de aanzet geeft tot een uitbarsting. “Holding down the pain!” Walk With Me. Wij stappen graag met jou door het vuur, Luc. De wereld brand, nietwaar?
Attack Ships On Fire. Een Revolting Cocks-nummer dat elke industrialliefhebber kent, gevolgd door the voice of god, weerklinkend in No Devotion. Zoveel rebellie en ketterij leidde zonder moeite tot het brandend hete Burning Inside. Er werd geen seconde stilgestaan, geen druppel zweet verspild, bij Feels Like Love, Fear In My Heart en Physical.
En dan was er het hoogtepunt. Niet alleen omdat het een nummer dat ook onze moeders en andere niet-underground-ratten kennen, maar omdat hij er zijn dochter Trixie Van Acker bijhaalde. Wanneer hij ook de groetjes overbracht van Anna Domino, wist iedereen meteen welk nummer eraan zat te komen. Duidelijk geëmotioneerd door trots, zette hij samen met haar (en niet te vergeten, ook met Emma, die meezong!) Zanna neer (van op zijn soloalbum The Ship uit 1984). Een nummer dat – in alle versies die we er al van hoorden – al meer dan 40 jaar stand houdt, vanavond met een ongeëvenaard cachet.
Luc van Acker keerde vanavond niet terug naar de underground. Hij ís de underground, die bovendrijft door zijn kunnen, wat nog altijd ‘fucking sterke bizarre shit’ blijft! Wellicht het beste van wat we dit jaar live zullen zien…
Gary Numan zou alvast zijn best moeten doen om dit te overtreffen, maar laat ons gerust stellen dat hij het nagenoeg evenaarde. Zijn Tubeway Army is al lang overwonnen, maar solo weet hij al jaren nog steeds alle Numanoids naar de podia te lokken. Waarom? Omdat hij een topartiest is.
Numan werd bijgestaan door gitarist Steve Harris en bassist Tim Slade en samen stonden ze er, alsof de grootste dreiging werkelijkheid zou worden. Die dreiging was en bleef. Want ze worden gecatalogiseerd als newwaveband, maar de kenners weten dat er ook noisy industrial- en zelfs metalinvloeden zitten in hun donkerhemelse sound. Dat ze die oorverdovende duisternis uiterst charmant en emotioneel weten te verpakken is hun gave…
“Who hasn’t made a big mistake? Betrayed a love or turned to hate?” Geruststellend, want allemaal imperfect zijn we… Met Halo liet Numan meteen zijn haakse ritmes en intense zang horen en pakte ons – hoewel het geluid bij de eerste nummers niet bepaald top was – meteen in zijn elektronische web mee.
We geraakten er graag verder in verstrikt, met Metal, The Chosen, I Am Dust, The Gift, Down In The Park en Pure. Een grootste show, die Numan in zijn typerende soberheid droeg. Als top of the bill moesten Cars, My Name Is Ruin en Love Hurt Bleed nog volgen. Nummers die we – nog meer dan afsluiter Are ‘Friends’ Electric – blijven beluisteren. Thuis, in de auto, als we gelukkig zijn, als we getroost dienen te worden. Numan kan het allemaal. Nog steeds.
Het einde van de grootsheid die Gary Numan en zijn muzikanten bracht, wouden we niet missen, waardoor we net iets te laat in de Club aankwamen. Wij konden er nog net bij, maar even later werden de deuren gesloten voor Cabaret Voltaire. Broeierig heet, propvol, dus belandden we ergens bovenaan de trappen, waar helemaal niets te zien was. Maar wat een sound die de band (op de dag van vandaag met vier) neerzette!
Meer dan 50 jaar ervaring aan industrieel lawaai, loops, ongemakkelijke geluiden en elektrogepruttel leidden dus nog steeds tot magie op het podium. De oer-industrialsound kreeg mee vorm, door het publiek die er helemaal in op ging. Hoogtepunt? Hun Nag Nag Nag, uiteraard!
Hoewel we de band de voorbije jaren al meermaals aan het werk zagen op de Belgische podia en we nog altijd meer fan zijn van het rauwe donkere werk, is er iets waardoor The Human League aantrekkelijk blijft. Zijn het de dames in glitterjurk? De synchrone dansjes? Het charisma van frontman Philip Oakey? De kleerkasten die ze meehebben om zo’n drie tot vier outfitwissels per show te doen? Het antwoord hebben we ook vanavond niet gevonden in Lokeren. Wat we wél weten is dat we – en we waren niet alleen – bijna elk nummer konden meezingen, hoewel het muziek is die we thuis nooit draaien. Synthpop- en popwavetracks vlogen rond onze oren en het publiek omarmde dat warm. Glunderende gezichten, meezingende vrouwen, verliefd kijkende mannen. Je zou je zowaar begin jaren tachtig wanen!
van The Sound of the Crowd, Mirror Man, The Things That Dreams Are Made Of, langs Heart Like a Wheel, Louise… naar favorieten als Seconds, Love Action tegen dat we de weide af stapten hoorden we toppers als (Keep Feeling) Fascination en ook Don’t You Want Me nog wegebben als afsluiters van wat dit donkergestemd Lokerse feestje bracht.
Foto’s door Hannelore Dieleman
Lokerse Feesten: Website – Facebook
