Grauzone was op zondag al aan de slotdag aanbeland. Vrijdag serveerde Den Haag vooral weemoedige gitaren en razende electro. Zaterdag was het de dag van de punk en de harde gitaren. Zondag zou de dag van de cold wave en de terugkeer naar de roots van het festival worden.
Veel typischer kan een artiest niet in de grijze zone belanden als Years Of Denial presteert. Het is een duo-act van de Fransman Jerome Tcherneyan, al bijna 20 jaar producer, en de Tsjechische performance artieste Barkosina Hanusova. Tcherneyan was vroeger drummer bij Piano Magic.
Barkosina opende de set met een rouwboeket en een gedrapeerde zwarte sluier, om dan de darkwave volop te exploreren met lederen jas, zwarte bril en pilotenpet of wie weet wel gewoon een baret. Het was heel donker. Wie een beter zicht had, laat iets weten! Het maakte het groezelige keldergevoel alleen maar frappanter. Kil was het allerminst want Paard Small Stage stond al propvol wavers. Barkosina ging onder pompende koude golven het publiek in. Haar bijna treiterige parlando stem vormde een essentieel onderdeel van de onderkoelde act. Beetje té onderkoeld want de festivalgangers konden zichzelf maar met moeite in de juiste trance modus wiegen.
De bloemen kwamen terug bij We Are The Party, één van de meest meedogenloze dansbare tracks van het weekend, uit de Love Cuts ep. Toen we Paard binnenstapten was het nog daglicht. Nauwelijks drie kwartier later zou het voor altijd duister blijven. We kunnen het jaren blijven ontkennen maar Years Of Denial was een harde doch imposante en moeilijk door te slikken koude aperitiefhap. Maar eentje die wel om de juiste redenen zal blijven hangen.
De avond werd wel bijzonder fel ingezet want op het grote podium kwam een nog vervaarlijker duo keiharde EBM serveren. Sara Taylor en Ryan George zijn al ruim 13 jaar Youth Code en ze staan voor industrial hardcore. Yours, With Malice kwam vorig jaar als een mokerslag-ep voorbij gezoefd.
Sinéad O’Connor keek mee vanop Sara’s buik en werd zo postuum mede getuige van een pletwals grand cru. No Consequence van de ep werd aangekondigd met “who likes to come on stage to grab my mic, be my fucking guest.” Ryan kwam om de haverklap grappige karatetrapjes simuleren waarbij hij met moeite in evenwicht kon blijven. Wat Sara Taylor op ons tallore smeet was effenaf hard to the very core. De zaal was wel laaiend want kon deze tomeloze eruptie van ongecontroleerde chaos best smaken op zondag rustdag.
Sara is niet de enige die haar land als beschamend bestempelde en kreeg een welverdiend applaus toen ze het festival bedankte voor de steun aan acts als de hare. “I pinch myself everyday that people like you give a weirdo like me this opportunity”. We werden er oprecht emotioneel door. Ja, Youth Code gaat over lijken maar op een manier die binnenkomt en authenticiteit uitademt, oei sorry, uitbriest! Even in de lucht spugen, het kwijl opvangen en er je eigen gezicht mee inwrijven. Toewijding… Niets mis mee.
We staken even de straat over naar het fraaie Koorenhuis waar we niet alleen waren. Een propvolle zaal wilde het kaf van het koren (tja) scheiden en stond klaar voor Sixth June. Het is een synthpop-duo uit Belgrado dat wel al een tijdje opereert vanuit Berlijn. Laslo Antal zorgt voor de niet al te spannende synth-lagen en het is vooral actrice Lidija Andonov die garanties biedt op een audiovisueel spektakel. We waren niet onder de indruk van haar stem, maar wel van haar verschijning en theatraliteit. Naar verluidt is de worteltaart ook lekker in het Koorenhuis.
In The Grey Space Basement was het over de koppen lopen met alweer verzengende temperaturen want daar waren The Serfs hun set aan het afronden. De meest bizarre cover van het weekend mogen zij op hun conto schrijven, met name een new wave variant op Eddy Grants Electric Avenue. Wij waren in feite al op post voor de tweede sessie met Laura Bailey. Na haar dj set in Paard mocht ze nu een live performance spelen als Neu Romancer.
Neu Romancer is live een kwartet met James op drums en Lewis op gitaar. Jimmy aka Radondo verzorgde uiteraard de keys. Laura Bailey verraste in het instrumentale openingsnummer door drum en launchpad-percussie te combineren tot een luchtig opgeklopt geheel met spaarzame bas en gitaar. Het tweede nummer was eigenlijk pure New Order met de logge bas van Laura in een hoofdrol.
Gedurende de daaropvolgende nummers werden alle troeven op die bas ingezet en hier weerklonk haar verleden bij Alison Lewis’ Zanias. Heel dwingend allemaal maar haar stem kwam onvoldoende uit de dampende brij. Op één na alle nummers kwamen overigens van een toekomstige release.
Vergelijkingen waren best moeilijk te trekken want net als de dj set werd gemikt op vervoering en breed uitgesmeerde beat-soundscapes, en toch lag de klemtoon op een rockconcert. Zo werden nummers erg lang maar vloeiden ze moeiteloos in de vibe van het volgende over. Denk aan een lazy afternoonversie van Soulwax. Halverwege de set kwam dan Neue Romantika van drie jaar geleden naar de voorgrond met een Cure-gitaartje en een Moby-synthpartij. Full speed ahead als de zware bas inviel na een tweetal minuten. Niet zo verrassend dat het logge laatste nummer, In The Ground, deed denken aan Felix Da Housecat. Go with the flooooow. Dat was gisteren ook al tijdens de dj set omnipresent. Neu Romancer was live best kort maar een leuke intense verademing na de zware start van de slotdag.
Voor de laatste keer terug naar Paard voor een portie archetypische new wave. Let’s Go Traitrs. Mouth Poisons was in het tweede nummer al meteen de eerste flinke vocale Robert Smith injectie. We hadden zijn naam vandaag nog niet eens vernoemd. Het werd verdorie tijd. Het Pornography-plaatgevoel werd luchtig gekopieerd. Jazeker luchtig want Traitrs zijn wel bijzonder luid maar vooral dromerig en zoeken meer de shoegaze-zijde van de new wave op. Burn In Heaven is wel een felle songtitel, maar het is gewoon hoe Traitrs zijn. The Suffering Of Spiders trok deze lijn verder. Bij Traitrs aanvaard je dit want ze zijn erg overtuigend. Niet overtuigend genoeg natuurlijk om een goede stek te rateren bij de glorieuze afsluiter van dit festival. En dat spektakel zal zich in de Lutherse Kerk voltrekken. Pauline en Hugo van Potochkine, vous êtes prêts?
Techno noire uit Paris, mon dieu! Als dat maar goed afliep. Maar dat is zonder de waard gerekend en die waard is dus een adembenemend duo dat al ruim 10 jaar een koppel is, Pauline Alcaïdé en Hugo Sempé. Zoals NNHMN een dag eerder, hadden ze op het ruime altaar weinig plaats nodig om de kerk naar hun hand te zetten. Een laptop en enkele modulaire synths voor Hugo, en twee microfoons voor Pauline. Ça suffit! We zijn niet al te fel onder de indruk van Sang d’Encre dat in oktober verscheen, maar live is dat toch altijd een ander verhaal. Eentje over EBM, techno, synthpunk en poëtische Franse teksten.
Waar Pauline voorheen haar blik en stem verleidelijk zwoel het publiek in gooide is het nu eerder een Franse tragedie waarnaar we luisterden en keken. Ze verstopte zich iets te vaak achter de micro’s en was lange litanieën aan het afhaspelen als ware het een heks die spreuken inoefende voor een toverdrankje. Of was het een duivelse godin met een scherpe tong? Het had zeker effect op Hugo en zijn instrumentale mantra’s van elektronische hartslagen. Zonder veel toenadering of erg zichtbare interactie tussen beiden, zetten ze erotiek en verleiding om in geluid. Een grimmige sfeer werd bedolven onder zwevende synths en technobeats.
Feit is dat Hugo zich alweer volledig smeet in die mate dat zijn laptop op een bepaald moment door het getril van zijn synths van de tafel werd gekieperd. Zonder veel erg echter. Pauline was tussen de nummers door erg schattig met vederlichte dankwoordjes die hoofdzakelijk een grappig effect hadden. Hun concerten worden steeds meer een theaterstuk waarin Hugo een halve marathon zweet verliest en op 10 Days Of Techno lijkt te draaien. Tussen hen in hangt een denkbeeldig gordijn van een luguber theater en daar zingt Pauline een operette en zwaait haar haren als een nauwelijks of zelfs niet te temmen feeks in het rond. En zo speelde Potochkine één van de meest imponerende concerten van Grauzone 2026.
Natasja en Marc, het was een alweer grandioze editie. Bij kille nachtelijke temperaturen stapten we richting hotelkamer, aldaar dromend van de affiche voor 2027.
INSTAGRAM: Grauzone – Years Of Denial – Youth Code – Sixth June – Neu Romancer – Traitrs – Potochkine
