Waarom noemt een band zich TIM als er geen Tim te bespeuren valt? Wie weet heeft het iets te maken met de classic van Wim De Craene, maar dan weer niet, want TIM heeft niets gemeen met kleinkunst. Wel met dadrock. Een “genre” dat ze zichzelf opplakken en dat refereert naar de jaren 90 toen noise en melodie hand in hand gingen.
Rebecca is zo’n song. Passend in tijden toen je op MTV nog videoclips zag en je ook moeite deed om ernaar te kijken. Het kon zo een meebrullertje zijn van The Lemonheads en het klinkt veel beter dan wat Evan Dando tegenwoordig uit zijn inspiratieloze mouw schudt, maar dat is een andere zaak.
Ze gaan door op hetzelfde stramien in Girl On Fire. No-nonsens indierock – op de knullige tekst na – die doet denken aan The Cars. Het zijn allemaal referenties die iets zeggen over de leeftijd van de drie. Het zijn dan ook geen broekies, want ze zaten in verschillende bands, ook al zijn het groepen waar geen mens van gehoord heeft.
Nooit opgeven en dat doen ze ook met TIM niet, want ze zijn er rotsvast van overtuigd dat hun tijd wel zal komen. Wat ons betreft mag dat, zeker met een song als My Dirty Secret die bengelt tussen Sugar en The Replacements.
Het zijn allemaal liedjes die je kan ontdekken op hun VI.BE-pagina, net als het aanstekelijke Gas Station Wine. Belachelijk ouderwets, maar wel ouderwets goed.
