Home Belgisch FRISTAP

FRISTAP

by Luminous Dash

Je relatie loopt stuk en je raakt er niet overheen? Nou, dan maak je maar een Nederlandse folkplaat om met jezelf in het reine te komen. Dieter Fierens deed het, en het resultaat laat zich horen en blinkt op Het Transland van Fristap. Een luisterplaat vonden wij het, en als u dat wil zult u dat ook doen: dat luisteren bedoelen we!

Het Transland gebeurde naar aanleiding van een stukgelopen relatie. Een allesbehalve prettige ervaring, was deze plaat dan ook een soort van catharsis?
Hehe, gelukkig is er Google om zo’n woorden op te zoeken.Wel, helemaal eigenlijk. Ik was de laatste jaren uit balans geraakt en wist dat er een grote omwenteling nodig was om weer gelukkig te kunnen zijn. Ik moest in het reine komen met mezelf en ik wist waarschijnlijk onbewust dat dit alleen maar kon als ik diep genoeg ging.
Mijn collega’s hebben dat geweten hoor (lacht)  Ik was echt een zombie op mijn werk. ’s Avonds zat ik naar oplossingen te zoeken. Ik las over relatietherapie en merkte welke fouten ik had gemaakt. Ik praatte 1 op 1 met goeie vrienden. Ik leerde mediteren. Ik volgde loopbaanbegeleiding. En ik keek heel dikwijls naar hetzelfde Youtube-filmpje over de filosofie van het Stoïcisme. En uit al die wijsheid plukte ik wat ik nodig had om tot mijn eigen, nieuwe levensfilosofie te komen.

Cynici zullen zeggen dat de grootste kunst gemaakt wordt in tijden van smart….
Voor mezelf is dit album natuurlijk met voorsprong het belangrijkste wat ik ooit gemaakt heb. Maar het hoeft niet altijd zo te gaan. Chef’s ‘Chocolate Salty Balls’ is ook niet in een depressie geschreven denk ik.

Andere cynici zullen ook zeggen hoe het moet voor de toekomst. Ik bedoel maar, wat ga je dan als thema kiezen?
Ik schrijf graag. Ik heb met de jaren mijn eigen stijl ontwikkeld en heb heel veel interesses. Ik voel aan dat dat wel vanzelf gaat komen. Het hoeft ook geen centraal thema te zijn he. En wie weet wat voor muziek er op die volgende plaat gaat staan. Ik heb rare smaak hoor. (lacht) En ik ben een rasechte kameleon.

De plaat is zwaarmoedig, en zelfs om het woord nog eens te herhalen: cynisch. Het lijkt op bepaalde momenten wel op zwarte humor.
Cynisch zou ik het zelf niet noemen. Al kan ik begrijpen dat het bij sommigen zo zal overkomen. Voor mezelf wint de hoop het van de wanhoop. Zwarte humor zit er waarschijnlijk wel in, maar ik zie dat zo zwart niet. En eigenlijk hoop ik dat niemand het zo ziet.

Heb je het er niet moeilijk mee gehad om zo’n zware onderwerpen aan te snijden?
Tuurlijk. Dat ik die plaat aan het maken was, is een publiek geheim geweest tot na de opnames. Zodat ik ze nog zou kunnen wegmoffelen als ik er niet mee zou durven naar buiten komen.

Natuurlijk krijg je wel meteen het etiket opgekleefd van treurwilg te zijn, of kan jou dat niet deren?
Ik bén een treurwilg. Ten minste, dat is een kant van mij die ongeveer jaarlijks wel eens naar boven komt. Ik kan heel uitbundig gelukkig zijn, maar als het minder gaat, gaat het meestal meteen echt slecht. Ik verander dan op heel korte tijd van een extravert naar introvert. Ik ben benieuwd of mijn nieuwe levensaanpak me vanaf nu uit die dalen kan houden. Of het me kan deren? Nu niet meer. Vroeger heel fel. Maar door mezelf ertegen te verzetten werd het alleen maar erger. Je wilt aan een b