Jef Mertens zit in een goeie vibe wat hem actiever dan ooit maakt. Geef de man een gitaar, twee versterkers en zijn taishogoto en hij is vertrokken. Het van oorsprong Japanse instrument is ondertussen als een tweede huid, als een speeltje dat hem niet meer loslaat en waarop hij naar believen kan experimenteren en telkens opnieuw andere paden bewandelen, want het instrument lijkt er wel voor gemaakt om steevast iets anders mee te proberen en er nog mee weg te komen ook.
Doordat het snaren en een toetsenbord heeft zijn de mogelijkheden schier eindeloos. Tokkelen, dronen, plukken, rustig laten resoneren of een spel spelen tussen de klanken die beide versterkers doorgeven, het kan allemaal en het zijn net die zaken die Mertens interesseren. Ook zijn liefde voor de gitaar lijkt te zijn teruggekeerd, al is er op het album nauwelijks standaardgitaar te horen, om niet te zeggen helemaal niet. Mertens gebruikt het ding om er mee wrijven, te schrapen, mee te knoeien en prutsen zonder dat de snaren zelf veel hebben in te brengen.
De combinatie van beide instrumenten en de wisselwerking tussen de versterkers zorgen voor een zeer gedragen en afwisselend geluid, waardoor de zes stukken op de plaat niet zomaar met elkaar inwisselbaar zijn. Van eerder droney werk, zoals opener Dystopisch, kan het net zo goed de richting op gaan van Steve Reich of Philip Glass en dat zonder dat Mertens zijn eigenheid verliest. Dat tripperige en tegelijk met minimale verschuivingen werken is goed te horen op Anathema en This Should Be Archaic Instead (For Soprano). Dat laatste is gemaakt met een soprano taishogoto en dat klinkt ook weer helemaal anders. Nog leuker vonden we dat het eigenlijk niet uit maakt op welk toerental we de plaat draaien. We hadden net een lp op 45 RPM afgespeeld, omdat we weten dat dat label het altijd zo doet, en ook op Double Amps staat geen toerental vermeld, dus het is een beetje gissen en horen en luisteren wat het beste werkt en klinkt. Wel, bij Double Amps werken wat ons betreft beide, al kunnen we er ons wel niet zo goed bij voorstellen dat Mertens die snelheid zou kunnen aanhouden. Zelf hebben we daar echter geen probleem mee. Een deuntje in een hoge versnelling kunnen we namelijk altijd wel smaken.
Het meest experimenteel overkomende stuk is de opener van de B-kant, Futurum genaamd, waarop het beste is te horen hoe Mertens zijn instrumenten niet alleen gebruikt voor wat hij met de snaren kan doen maar ook met de rest van de omkadering van die snaren. Het nummer laat een helemaal andere kant horen van zijn kunnen, wat bijdraagt tot de diversiteit op het album, dat zo heel wat kanten laat horen uit de belevingswereld van Mertens. Double Amps is inmiddels zijn derde soloplaat op relatief korte tijd, eentje dat alleen als testpersing in een oplage van vijftig exemplaren is te verkrijgen via deze link.
