Met een kleine teen stompen ze tegen de grote poort van de doorbraak. Dat is in ieder geval wat Innocence, de nieuwe single van het Belgische indieproject Yuma, doet vermoeden. Onschuldig aangeboden op een dienblad serveert het viertal een flinke cocktail melancholische shoegaze. Een song met een smakelijk randje glazuur, waarin vooruitgang, loslaten en de essentiële veranderingen des levens zich langzaam aftekenen.
Wat voorgerechten betekenen voor een veel te volle maag, laat deze single volledig koud. Innocence serveert geen amuse-bouche om de honger te stillen, maar propt de luisteraar in drie minuten vol met een gelaagd muzikaal buffet. Het viertal lijkt dan ook gehaast. Niet in hun spel, wel in de manier waarop ze al dat lekkers bijeenbrengen. Gitaarlicks die aan Ben Howard doen denken worden gemixt met de intensiteit van Radiohead, om vervolgens in amper drie minuten naar een heerlijk hoogtepunt te worden gestuwd. Een rijk gevulde muzikale tafel waaraan de luisteraar gerust nog wat langer had willen blijven zitten, al mag er stiekem gehoopt worden dat de band dit live wél de ademruimte geeft om monumentaal uit te spinnen. De sterren staan gunstig: Innocence is geen toevalstreffer, maar het zoveelste bewijs dat dit viertal voorlopig enkel topgerechten op de kaart heeft staan.
