Er zijn bands die hun debuut eruit persen alsof het een haastklus is tussen twee repetities door, en dan heb je Vagebond. Die hebben er blijkbaar eerst een paar jaar goed op zitten kauwen. Sinds 2018 al samen – Brusselse en Leuvense bestanddelen netjes samengesmolten tot een vierkoppige band – maar haast? Neen, in geen 8 jaar. En weet je wat: het loont.
Hun eerste worp heet The Haunting, een titel die niet alleen lekker spooky klinkt, maar ook exact de sfeer van het nummer samenvat. Dit is geen vrijblijvend nummertje voor bij de afwas. Dit is muziek die in de hoek zit waar grunge, pop en noise elkaar wat wantrouwig aankijken, terwijl er bovenop nog wat jazzy accenten zweven alsof iemand per ongeluk de juiste kruiden heeft toegevoegd. Resultaat: iets dat schuurt, maar ook blijft plakken.
De stemming schippert ergens tussen kwaad, wrokkig en verontwaardigd. Geen shiny happy people dus aan het werk hier, eerder het soort volk dat met gefronste wenkbrauwen naar de wereld kijkt en daar dan een soundtrack bij schrijft. Gelukkig maar, want het geeft het nummer een broodnodige ruggengraat. Centraal in dat alles: Maarten Langhendries, die de boel vocaal op sleeptouw neemt met een indrukwekkende zangstem die tegelijk kan duwen en trekken in Mark Lanegan-stijl. Meer présence dan (overbodige) franjes.
Dat dit geen overhaaste release is, hoor je meteen. The Haunting klinkt doorwrocht, alsof elk hoekje en kantje al eens uitvoerig getest is in een repetitiekot en op een podium. Na 8 jaar trial & error is de schade ingehaald: The Haunting staat gewoon op Spotify te blinken, klaar om ontdekt te worden. En geloof gerust: deze Vagebond is meer dan de moeite van het volgen.
De debuut ep wordt aan het publiek voorgesteld op 9 mei in JH Sojo (Kessel-Lo), tickets: 5€.
