Altijd al eens willen weten hoe het voelt om overreden te worden door een pletwals? Wel dan hebben we goed nieuws voor je! Dichter in de buurt kun je niet komen dan wanneer je luistert naar het nieuwe vaderlandse project The Desolation Process.
Het vijftal onder aanvoering van Mathieu Vanlandtschoote verdiende al ruimschoots strepen bij andere bands waar ze actief zijn. Voor wie namen als Stories From The Lost, Ka’Una, Thurisaz, Promethan en Growing Horns niet klinken als één of andere vloek, weet meteen dat we het niet hebben over de nieuwste boysband – al is het wél een compleet mannelijk gezelschap.
Eind vorig jaar mochten we voor het eerst kennismaken met The Desolation Process toen ze de demo Too Late To Be Remembered op de wereld loslieten. Je merkt het meteen aan dergelijke titel, de prijs voor zomerhit op Radio 2 gaan ze naar alle waarschijnlijkheid nooit binnenhalen. Nu is dat ook niet bepaald het opzet van de band. Zoals ze het zelf omschrijven, dient hun muziek niet om je een comfortabel gevoel te bezorgen maar geeft het gestalte aan hetgeen overblijft als alles verloren is. Kortom liefhebbers van antidepressiva die niet opkijken van een opdoffer meer of minder zijn bij The Desolation Process aan het juiste adres!
De bandnaam verraadt al enigszins dat ze ronduit verwoestend voor de dag komen. Dit is donkerte op een manier dat de god van de onderwereld om zijn moeder begint te schreeuwen. Of nee, zo klinkt Mathieu Vanlandtschoote zelf bij momenten. Ronduit gitzwarte gitaren op een bedje van loodzware bas met zwaar bonkende drums die de ijskoude grunts nóg beklemmender voor de dag laten komen. De kans dat fans van Pommelien Thijs op de eerste rij postvatten bij The Desolation Process is nóg kleiner dan dat het wereldrecord regeringsvorming ooit nog gebroken wordt door een ander land dan het onze. Om maar te zeggen: dit is voer voor liefhebbers van loodzware metalen. Let wel, dit is geen oeverloos gebeuk aan een tempo dat zelfs Remco Evenepoel niet kan bijhouden tijdens de olympische tijdrit, nee, zwaar, log zelfs, met aandacht voor melodie en songstructuur.
Na de eerder vermeldde demo is er nu de eerste échte volwaardige single The Drowning Cure. Alweer niet bepaald een titel die een feestje doet vermoeden. Mathieu Vanlandtschoote begon in zijn eentje aan nummers te schrijven vanuit eigen ervaringen van verlies en reflectie dus dat de nummers een emotionele beladenheid meedragen is een understatement. Het ene moment rauw brullend, het volgende eerder fluisterend brengt de band muziek die uiting geeft aan verlies, verval en stilte. Kortom, het raakt tot in het diepste van je vezels en wat meer is, de muziek maakt dat je het fysiek voelt – mits op een voldoende luid volume gespeeld.
The Desolation Process is een band die je op een verwoestend mooie manier meesleurt recht het donkere niets in. De reis begint hevig zonder dat je weet waar je terecht komt. The Drowning Cure vormt slechts het begin van het verhaal. Op de rest is het helaas nog een tijdje wachten maar als het verdergaat zoals het begonnen is, is het wachten méér dan de moeite waard.
