Dat hun vorige nummer amper twee minuten duurde, maakt PeiL met hun nieuwe single – die maar liefst bijna tien minuten op de teller telt – helemaal goed! Na Zondag, klinkt Santiago dus als langdurig lumineus lawaai. Hun muziek stellen zanger Wout (aka Zeger), gitarist Loris, bassist Bob en drummer Hannes zelf voor als “Nederlandse gitaartjes energiek gebracht, even hard als zacht. Getracht komisch, als het u schikt vermakelijk.Voor al wat u als onaangenaam ervaart niet aansprakelijk.” Dat er humor in zit, is ook in Santiago duidelijk.
“Ik zeg: schatteke, achteraan aanschuiven alstemblieft
Loop tegen de muur, dop op de neus
Vluchten of vechten hij liet me de keus
In ‘t nauw gedreven, geen kans op slagen
Eerlijk? Zwakke karakters heb ik nooit kunnen verdragen
Had hem stante pede de kop moeten inslagen”
En toch gaat het om een getoornd personage, Santiago genoemd, die door de band poëtisch bezongen wordt.
“Santiago zoekt wat geen man vinden kan
Ontziet een zegen voor hebzucht slechts een droom volgt zijn plan
De ochtend vreest het ander dat hetgeen dat is zo blijft en niks veranderd
De wens om terug te leven en liefde die hij steeds krijgt van tijd tot tijd
ook weer kan geven
Hij heeft bezint van tijd tot tijd.
Hij heeft bemind voor korte tijd.”
Zelf hebben ze het over ‘gitaartjes’, maar wat klinkt het geluid dat die voorbrengen ronkend straf. De vocalen stoer rauw gebracht, met een bepaalde grimmige urgentie én een no-nonsense-attitude die in die tien minuten rake woorden dropt, in spoken words, in dialogen met zichzelf, schreeuwend van ontsteltenis. Sterk qua opbouw, want die spoken words worden afgewisseld met melodische zang, de regelmatige shouts ‘Is dit alles?’. Een bom met rake inslag over de drop-outs in het leven die zich voordoen als ‘David, de reus’ en ons rond hun vinger proberen te winden. “Geef me een kans is wat hij zei”. Zowel qua tekst, muziek, sfeer en originaliteit is Santiago een nummer dat ons – en wellicht ook u – meteen over de streep trekt: wij zijn fan!
