De kans dat de huidige Amerikaanse president zich waagt aan het beluisteren van een band met de naam Doodseskader is wellicht een stuk kleiner dan man’s ego. We durven denken dat hij onmiddellijk een vloot van zijn legermacht zou sturen om ons kleine landje te proberen inpalmen in de wetenschap dat hier goud te vinden valt!
Geen kans echter dat Doodseskader zich de les laat spellen door eender welke grootmacht. Verwoestend tekeergaan is een understatement bij Tim De Gieter en Siegfried Burroughs. Het slaat ons iedere keer met verbazing hoe ze er met tweeën in slagen om telkens weer nóg zwaarder, nóg meer verpletterend voor de dag te komen.
We kijken dan ook met spanning uit naar hun derde album The Change Is Me dat we in april mogen verwachten. Daar verrasten ze ons al door met hun album niet in navolging van de voorgaande releases simpelweg Year Three te noemen. De verrassing is des te groter als je weet dat ze in feite een compleet album naar de prullenbak verwezen omdat het naar hun gevoel niet weergaf wie ze vandaag de dag zijn.
Doodseskader is voor beiden dan ook niet zo maar een band, het is véél meer dan dat en niet in het minst een uiting van hun uitzonderlijke sterke verbondenheid. Net daarover gaat de nieuwe single Weaponizing My Failures. Het is een song die het verhaal vertelt over échte vriendschap die pas start waar een doordeweekse vriendschap stopt. Het gaat over het compleet aanvaarden van iemand óók met de pijnlijke kanten. Gekwetst worden door die persoon wordt overstegen door de liefde ervoor. Je moet soms het slechte gewaarworden om het goede te appreciëren.
Het nummer begint met de zin “There’s a song beneath the earth and it calls out to me”. En vanuit de diepte is precies zoals Weaponizing My Failures bijna vijf minuten lang klinkt. Traag, slepend, log en bovenal loodzwaar. De spanning wordt stelselmatig opgebouwd maar zoals Doodseskader ons quasi altijd lapt: de uitbarsting waarop je zit te wachten komt niet. Het maakt dat de opgebouwde suspense zo goed als ondraaglijk wordt. Het is wel bijna hét handelsmerk geworden van Doodseskader.
Degenen die er niet warm voor lopen, uiten dat net ook frequent als voornaamste reden: het barst niet los. Je wacht op een verwoestende riff die alles aan gort scheurt maar dat komt er niet. Wel, wij vinden dat daar net de kracht ligt van Doodseskader. Je wordt meegezogen om niet meer losgelaten te worden. Telkens is er dat verlangen naar méér. En hoewel ze een compleet arsenaal aan stijlen op onnavolgbare wijze blenden, is de sound toch steeds weer typisch Doodseskader.
Weaponizing My Failures snijdt eens temeer héél diep en daar zit de psychedelisch aandoende melodie voor veel tussen. De getormenteerde zang – naar goede gewoonte wisselen beide heren elkaar af – doet de rest. Een ronduit verslavende track die enkel uitnodigt om op repeat te drukken. Dat meegezogen worden hé, je raakt er nooit meer vanaf.
Het uitkijken naar dat full-album begint qua opwinding enorm hard te lijken op hetgeen je voelt bij een song van Doodseskader. Alleen weten we nu al zeker dat de release wél voor een ontlading gaat zorgen!
Stip alvast volgende data aan in je agenda:
17/04/2026 Wintercircus, Gent
23/04/2026 Bootstraat, Hasselt
08/05/2026 Trix, Antwerpen
09/05/2026 Ancienne Belgique, Brussel
