We bekennen maar meteen dat Death Of A Rose al even te beluisteren valt en we dus rijkelijk te laat komen. Aangezien we niet enkel de NMBS de schuld van vertragingen in de schoenen kunnen schuiven, duiden we voor dit keer onze regering aan als schuldige. Wat hebben die met muziek te maken horen we jullie denken. Wel, véél. Besparingen laten zich overal voelen. Vóór we hier de typisch klagerige Belgische toer op gaan, leggen we de focus terug op Dexelle, die maakt overigens bijzonder internationaal klinkende muziek.
Voor wie het nog niet mocht weten, Dexelle is het soloproject van Nicolas D’Exelle, snarenplukker van dienst bij rockband Black Leather Jacket. Vergelijkingen tussen Dexelle en vernoemde rockband: behalve de aanwezigheid van Nicolas D’Exelle niks, noppes, nul, nada. Vrij vertaald: het klinkt compleet anders. Ergens bijzonder logisch denken we dan want anders hadden het net zo goed songs kunnen zijn voor Black Leather Jacket. Waar die band staat voor onvervalste, snedige rock met ballen, gooit Dexelle het over een andere boeg, meer poppy als je het zo wil noemen. Vóór er hier een aantal rockpuristen spontaan zure oprispingen krijgen bij het woord alleen al: niet dat Dexelle ergens ook maar een poging doet tot kopiëren maar invloeden zoals van Bowie durven wij toch eerder toejuichen dan verafschuwen. De eerste die ons tegenspreekt krijgt overigens de djoef van de week!
Na de ep Is This What You Want, is er nu met Death Of A Rose een eerste single als voorloper van nieuw materiaal. En we kunnen alvast verklappen dat het geluid zo mogelijk een nóg ruimer spectrum verkent. Er zijn de synths die terugvoeren naar de iconen van de jaren ’80 maar er is evenzeer de prominente, meeslepende baslijn die ons op slag overstag doet gaan. Er is een bijzonder catchy gitaarlijn en dan is er de stem van Nicolas D’Exelle die ergens het midden houdt tussen Dave Gahan en Alex Turner. Kortom dit is héél erg dansbare, vlot in het gehoor liggende muziek die je onderdompelt in een zwoele zomerse sfeer.
Nog één keertje for the people in the back: wie zich bij Dexelle verwacht aan een gelijkaardige schurende vuige gitaarrock is eraan voor de moeite. Wie open staat voor op en top afgewerkte songs met een poppy ondertoon die is aan het juiste adres.
