Here I Am… kan een titel voor een debuutalbum toepasselijker? Een statement voor Sophia Ammann. Natuurlijk kennen muziekliefhebbers Ammann al langer dan vandaag, als zangeres bij Little Dots en misschien nog het beste van Ansatz der Machine, of ook van het project Sophia Ammann Plays Leonard Cohen. “Nu voel ik het tot in mijn kleine teen: alles klopt, alles is klaar. En ik ben er klaar voor. Here I Am!”, aldus Ammann over deze debuutplaat. Here I Am
als perfect logische titelkeuze dus.
De eerste songs kwamen al tot stand zes jaar geleden in de Cabane samen met bassist Tim Vandenbergh (Colorist Orchestra, SunSunSun). Ze gingen mee op avontuur op muziekkamp in Amerika, waar de ontmoeting met producer Shane Leonard het volgende puzzelstukje was. De plaat dan ook opnemen in de VS was de logische volgende stap. Of de muziek daarom Amerikaans klinkt is weer wat anders. De mooie filmische liedjes op Here I Am, veelal kleine verhaaltjes, situeren zich op het snijpunt van indie, folk en country.
Vandenbergh bast ook mee op de plaat en Ammann wordt verder bijgestaan door drummer Jan Dhaene (Ansazt der Maschine) en Dietrich Strause (piano, keys, gitaren en backing vocals) die ook overvlogen.
“I got courage in my suitcase to turn things around”, klinkt het vastberaden in de opener In My Own Way. Met een zuinige gitaar op de achtergrond, een zachte baslijn, een orgeltje, later ook voorzichtige percussie en Amman die meteen ook uitpakt met haar zeemzoete stemgeluid. Een erg mooi lied dat al snel jouw beste vriendje wordt.
In Dancing, bezingt Ammann het dubbelzinnige gevoel dat je kan ervaren na een relatiebreuk, over loslaten, en hoe dat tegelijk zwaar en lichter kan aanvoelen. En alhoewel nostalgische strijkers in het begin van de song klinken, en Amman “I’ve been doing lots of crying zingt”, draagt het lied naast een zekere tristesse een haast vrolijke vibe met zich mee. Een “Best sad dance jam” volgens producer Shane Leonard.
Here I Am, de titeltrack klinkt ongelooflijk lieflijk en dromerig. Ammann zingt wondermooi met een heel minimalistische muzikale begeleiding, in een geslaagde less is more aanpak. “What do I want from you, what’s waiting for me?”, vraagt Amman zich af in Dinner on the Kitchen Floor. Prachtig gezongen weerom, met een ongelooflijke souplesse. Benieuwd wat de Mechelse chanteuse Lien Schoeters van Sophia Ammann denkt. Bij momenten horen we gelijkenissen in het stem timbre en het album Here I Am, is – muzikaal – mooi complementair met Schoeters’ Safe Habour. Benieuwd wat Lien daar zelf over denkt.
“I want to pull you by the hair, I want to push you from the stairs”. Toe maar, het kan tellen als verwensingen in Sun Is Out/ Make You Bleed. Maar luister vooral naar het hele verhaal. Het levert wel een fijn lied op, kort en krachtig. Het bloedmooie White and Pink Peonies sleept zich zachtjes en lieflijk verder, het verhaal erachter is ook niet vrijblijvend.
Bruidsklokken, en dan de tekstlijn “I took a stranger home tonight, I feel like shit today, guess I was lonely and I thought it might take the blues away”, dan weet je al wel een beetje waar Everyone’s Getting Married naartoe huppelt. Je voelt de pijn van het (alleen) zijn in elke noot die Ammann zingt. De strijkers aan het einde van de song maken het net nog wat dramatischer. Wow. Geef de tekst niet aan Morrissey of het wordt een nummer waarbij je best ook het nummer van de zelfmoordlijn meegeeft. Of overdrijven we nu een beetje veel?
Forrest Road is een van de sleutelsongs én hoogvliegers op dit debuut van Ammann, misschien wel onze absolute favoriet, al vinden we geen ‘skiptracks’ op dit mooie debuut van Ammann. En zo is een nummer als Come Into The Light (leave the night behind) ook bloed en bloed mooi. Maar ook albumopener In My Own Way de titeltrack, Dancing en Dinner on the Kitchen Floor spreken ons meteen aan. En natuurlijk de tearjerker Everyone’s Getting Married die er toch wel op inhakt.
Home sluit dan een beetje aan bij de pijn van het alleen zijn, dat ook in Everyone’s Getting Married bezongen wordt, de zangeres, of hoofdrolspeler in de tekst, verlangt ernaar om voor iemand die thuishaven te kunnen zijn. Een erg mooi nummer dat de plaat besluit.
Laura Veirs, Julia Jacklin, zelfs Joni Mitchell en ook Weyes Blood werden genoemd als invloeden, of referenties, en die geloofsbrieven zijn volkomen terecht als je het ons vraagt. Qua stem dan misschien toch nog het meeste Weyes Blood. Maar wie klinkt er meer Ammann dan Sophia Ammann? Juist!
Met Here I Am levert Sophia Ammann een fraai werkstuk af, het wachten meer dan waard. De plaat is uit sinds 13 maart.
De artieste stelt de plaat voor op alvast volgende data en locaties. Alvast want er volgen er nog:
24/03 – Minard Schouwburg, Gent
26/03 – Hnita Jazz Club, Heist-op-den-Berg
28/03 – Club, Mortsel
02/04 – Brugotta, maZ, Brugge
