Time Flies is één van de nieuwe parels op het alweer zesde album van Kowzi. Time Flies, zeg dat wel. Het lijkt nog als de dag van gisteren dat we omver geblazen werden door de jazzy pop waar het debuut The Act (2009) bol van stond. Kowzi is nog steeds de muzikale speeltuin van Olaf Janssens. Al 35 jaar maakt hij van zijn hobby en passie zijn beroep als filmcomponist. Met Kowzi maakt Janssens van zijn beroep weer zijn hobby.
Janssens’ devies: muziek maken voor zichzelf, zonder druk, richting en deadlines. Al volgen de albums elkaar opvallend snel op, de recente jaren. Zo is er maar een goed jaar na het fijne Almost Out Of Words (2024) met Wait For It alweer een gloednieuw werkstuk. En wat een plaat. Wait For It blijkt een muzikaal gevarieerd album, vol prompte popparels doorgaans badend in een donkere sfeer…
Op Wait for it speelde Janssens alle instrumenten zelf in en tekende ook voor de productie, de mastering werd verzorgd door Uwe Teichert. De vlag dekt zeker de lading: een album, het wachten waard, en tegelijk ook eentje waar je best even goed voor gaat zitten om volop te genieten van het mooie parcours dat Janssens als Kowzi op Wait For It aflegt. Een collectie donkere, jazzy en poppy juweeltjes.
“Oh what a day, can’t wait until it’s over”. Oeps? Ja, echt vrolijk word een mens misschien niet van de lyriek van What A Day en toch is het genieten vanaf de eerste noot. De song sleept zich loom op gang en kabbelt heerlijk verder, met eigenlijk weinig positiviteit in de teksten. En toch heeft het lied een zomerse, haast happy vibe over zich. Dat maakt What A Day een donker pareltje en meteen het eerste hoogtepuntje op deze plaat. Dat we de song al meteen op repeat hadden staan, zegt allicht genoeg. Het meerstemmige refrein is ook erg mooi, het meezing-gehalte is hoog. “It bites you and it hounds, hits you without a sound. And I still wonder what am I good for anyway”. De muzikale opbouw doet ons spontaan aan sommige nummers van Nits denken, zuinig en sober, en beatle-esque.
Better is een meer uptempo song, gedreven door een zuinige piano en met fraaie percussie. Halverwege komt een fraaie orgelpartij om de hoek kijken, om dan te blijven. Janssens’ zang is ook heel mooi en die gave gitaarlick doet de rest. Net als de opener van de plaat een instant fave. Misschien ook wel dé ideale single voor deze plaat.
Bij Cynical wordt opnieuw wat gas teruggenomen. De compositie is een soort van beladen tearjerker en meandert zich door het gehoor van de luisteraar, met veel auditieve details te ontdekken. Mét weerkhaakjes. Oh, en dan die lichtjes geniale lyrics: “They don’t mind us being cynical. They remind us it does not do a thing. They don’t blame us being rational. They won’t shame us if we don’t blink”
Words Again klinkt wat luchtiger, erg poppy en lichtjes rockend met een heerlijk refrein waarin Janssens bezingt hoe graag hij met woorden speelt en hoe jij die dan weer kan verdraaien. Een song met vele mooie muzikale laagjes ook.
Bloedmooi, slepend is Time Flies, met een donkere pianopartij en heerlijke vocals, of hoe Janssens zich als uitstekend klaagzangerige crooner uit. Zachte jazzy percussie en duistere strijkers op de achtergrond. Deze song willen we zo snel als het kan eens live horen in een sfeervolle rokerige jazzclub. Vraag ons niet waarom, maar zo lijkt het ons dan het plaatje volledig te kloppen.
Feel Me start prompt, half gesproken, half gezongen met opnieuw de piano en percussie in een belangrijke rol, met ook een fraaie gitaarlijn. Een geweldige melodielijn, die eerst door de piano voor wordt gespeeld, waar gitaar en andere instrumenten volgen. De zang klinkt opnieuw meerstemmig. “You know I got feelings too, I just don’t feel the urge to show them all to you”. Mja.
“Are we waiting to fall again. Shall we wait until fall again”. Fall barst van drama en grandeur, een indrukwekkend mooie ballade, badend in een beklemmende sfeer ook; nog zo’n prachtige donkere parel. Piano, treurende strijkers en aandoenlijk mooie zanglijnen. Naarmate de song zich naar het einde sleept hoor je haast een heel orkest, maar dan is het ook echt voorbij. Machtige compositie, nu is het zoeken naar die film waarvoor het als soundtrack kan dienen.
Always Almost is een leuke luchtige poptune met funky inslag, met heerlijke basloop, al voltrekt zich dat pas aan het einde van de song. Maar ook voor die wending manifesteert Always Almost zich als de perfecte popsong eigenlijk.
“They will take your keys for starters. They will take your conscience next You can keep your lighter. Do you see the emptiness”. In All You Can Get overheerst opnieuw toch eerder de donkerte en/of de tristesse en jawel, ook dit is een donker juweeltje. Kowzi lijkt er wel in te grossieren, zeker op deze plaat. Een machtig mooi lied, rustig gedreven door piano en percussie, fraai ingetogen gezongen, met een heel erg mooie gitaarlijn die het afmaakt.
Waiting Tune is nog zo’n fraai klein meesterwerkje. Qua aard en klankkleur deed deze compositie ons heel even aan sommige van de introverte songs die Roger Waters voor Pink Floyd schreef, ten tijde van The Final Cut. Maar vooral onthouden we hoe erg mooi dit lied is. Met fraai instrumentarium, startende op de piano, met lichtjes klagende zanglijnen tot gevolg om dan later zachtjes uit te sterven.
“Niemand zit op dit album te wachten maar er wordt wel behoorlijk wat afgewacht op dit album”, zo lazen we in de perstekst. Misschien zat je er inderdaad niet op te wachten. En dat vele afwachten leidt overduidelijk tot poppareltjes. Luister dus toch maar naar dit absoluut fijne plaatje van Kowzi. Of hoe die zesde plaat van Kowzi, verwacht of niet, jouw aandacht helemaal verdient. Mààk er tijd voor en luister. Dank ons later!
Wait For It is vanaf dinsdag 19 augustus 2025 uit op Kowzi Tunes-label.
KOWZI: facebook • instagram • website – spotify
