We laten hier even ons licht schijnen op With Love, Yours Truly, de tweede ep van het viertal gezamenlijk luisterend naar de naam West Coast Caravan. En ja we weten het, we lopen een maand achter maar we hebben een schitterend excuus: compleet verloren gereden met onze caravan en geëindigd aan de west coast wegens niet meer kunnen focussen op de gps! Wie de laatste maanden onder een enorme steen vertoefde, had wellicht de eerder uitgebrachte singles nog niet gehoord. I’m Good, Hotel Of Thoughts en Under The Willow bliezen ons keer op keer omver.
Gemakshalve omschrijven we de sound als bluesrock met héél veel ballen. Iets à la The Black Keys meets Ramkot ongeveer. De vermelding van die laatste band is overigens niet geheel uit de lucht gegrepen want niemand minder dan Hannes Cuyvers van Ramkot leverde een bijdrage aan het tot stand komen van With Love, Yours Truly.
Wat wij bijzonder leuk vinden aan West Coast Caravan is dat de energieke gitaarsound die heel erg vaak catchy en groovy klinkt, in schril contrast staat met de donkerte van de teksten. Zo luister je naar diepgravende songs zonder dat je vanaf de eerste noot overmand wordt door depressiviteit. Geen neerslachtigheid in de trant van pakweg The Smiths waarbij je na één song het gevoel krijgt dat enkel een volledige verpakking antidepressiva enig soelaas kan bieden. Nee bij West Coast Caravan hoor je de intrinsieke drang om zelf te knokken tegen alle negativiteit. With Love, Yours Truly is op die manier een soort van persoonlijke open brief geworden over de façade die we ophouden voor alles wat erachter schuilgaat. De manier waarop het viertal dat doet, is naar ons gevoel enorm intrigerend. De toevoeging van het Hammond-orgel is wat dat betreft representatief. Het vormt het perfecte tegenwicht voor de schurende, snedige gitaarriffs.
With Love, Yours Truly bevat zes songs waarvan we de helft al eerder voorgeschoteld kregen zodat de ep grotendeels heel erg vertrouwd klinkt. We schreven echter al eerder dat de band vaak verrassend uit de hoek komt en het dient gezegd dat ze er alweer in geslaagd zijn. Afsluitend nummer Ode To The Sun is namelijk naar ons gevoel het magnum opus van deze plaat. Het opent slepend langzaam vooraleer de duivels worden ontbonden. Het grossiert in tempowisselingen en variatie waarbij werkelijk alle registers worden opengetrokken én elk instrument op de voorgrond treedt. Een betere apotheose was niet denkbaar voor een ep die werkelijk aan een rotvaart voorbijvliegt. Er rest slechts één mogelijke actie en dat is het kleinood op repeat zetten. Voor je het weet ben je de weg kwijt en eindig je dus ergens aan de west coast…
Mogen we even aanbevelen om dit rockend viertal live te gaan aanschouwen op 11 november in De Charlatan in Gent.
