We waren verbaasd en ook blij toen we het Antwerpse Think Of One afgelopen tijd terug op concertaffiches zagen verschijnen. Sinds 1997 zetten ze met hun aanstekelijke mix van Afrikaanse en Oosterse stijlen een unieke stempel op het Belgische muzieklandschap, wat uiteindelijk leidde tot de bekroning op de BBC-awards in 2004. Na 18 jaar als gastmuzikant te vertoeven in Brazilië, keerde spilfiguur David Bovée met volle goesting terug en wist hij zijn oude gabbers Tomas Desmet en Roel Poriau begin 2025 terug mee in de studio te lokken.
Het resultaat is hun nieuwe, tiende worp Helldriver, waaruit duidelijk blijkt dat de band nooit is weggeweest. Op de herkenbare Afrikaanse ritmes bij opener 1000 Fois zingt Bovée over de terugkomst naar zijn muzikale roots, terwijl Guts To Leave dan weer gaat over die moeilijke beslissing om alles achter te laten. De algehele sound is eenvoudig en fris en laat de instrumenten mooi tot hun recht komen. Frans en Engels wordt op titeltrack Helldriver moeiteloos afgewisseld door Portugees gezang en zwoele sambaritmes en ook Loudmouth klinkt heerlijk laidback.
Vanaf I Am Done Longing For Utopia schakelen ze een versnelling hoger met jagende slidegitaar en onnavolgbaar percussiewerk. Op New Dress en Chrome Jesus worden we vervolgens meegesleept door de vette bluesrocksound en obscure, hoekige synthgeluiden.
In het laatste hoofdstuk overschouwt Cardboard Cup mijmerend de jagende passanten in een drukke stad. Achterovergebogen genieten we van de country-soul op Sofa Queen en ook 1658 brengt heerlijk meewiegende nonsense. Afsluiten doen ze met Papa Boimbo, waar het non-conformistische speelplezier van dit trio tot een bevestigend hoogtepunt leidt. Ons besluit: zelfs na bijna 30 jaar blijft Think Of One nog steeds hun muzikale horizonten verruimen en op eigenzinnige wijze verspreiden.
