Toen we drie jaar geleden de B52 in Eernegem verlieten na het laatste concert van Struggler wisten we dat het gordijn gevallen was over deze groep en dat we ze nooit meer gingen zien in de bezetting die we kenden. Boegbeeld René Hulsbosch wist ons te zeggen dat er even een rustpauze zou komen en dat ze gingen werken aan iets nieuws, een andere sound, iets meer electro. Verweesd bleven we achter en er was sprake van dat dit concert ooit op plaat ging uitkomen, we blijven hopen dat we dit ooit op onze draaitafel zal liggen.
Drie jaar zijn we ondertussen verder en vandaag ligt Zugzwang op onze platenspeler. Ontgoocheling. Dit is in niets de Struggler die we kennen. Even gaan zitten en echt luisteren, de versterker een beetje (veel) luider zetten, en een tweede keer luisteren, een derde keer, een vierde keer. Hij staat heel de dag al op repeat. Iedere keer horen we iets meer, iets anders, een sound die we niet kunnen onderbrengen.
Iets zwarts, totaal zwart, zo zwart als de zwarte vierkanten op een schaakbord die zo extreem contrasteren met de witte vierkanten. Zugzwang is de Duitse term voor ”zetdwang”, een schaakterm voor die zet die je moet maar niet wil doen, omdat je spel dan naar de verdoemenis gaat.
Moest Struggler deze plaat maken? Nee, ze doen al heel hun leven hun ding, en niemand zal dat veranderen. Misschien was er een innerlijke demon die fluisterde dat ze eens iets anders konden en mochten doen. Niet het verwachte patroon volgen en een onverwachte zet maken. Niet doen wat iedereen denkt wat er ging komen. Even tabula rasa en herbeginnen. Ab ovo met een gitzwart ei.
Dit album is kort, zeven nummers, een klein halfuur, een ep dus. De eerste song doet ons denken aan Leonard Cohen. en vanaf de tweede track krijgen we een sfeer die meer kruidig is en ons doet meanderen naar een andere wereld. We horen Tuxedomoon-invloeden, Blaine L. Reininger op zijn best, Archive, darkfolk, triphop-beats en krautrock. We horen een sound die genres tot een homogeen mengsel brouwt, een cocktail van rock, electro, doom, jazz, en iets onbekends.
Na een paar luisterbeurten groeit die sound. Er zit zelfs een duetsong in met een zangeres. Voor de “Strugglerianen” een bekende: Alexandrina Alves. Op Sinners Day was ze danseres bij het concert van Struggler.
Deze plaat brengt ons iets verrassends, iets onverwachts. De nieuwe weg die deze oude wolven inslaan is tof. Heel tof. Onze geest is schaakmat gezet.
