Nadenken over ons leven maakt ons menselijk. Ook Catherine Smet reflecteert regelmatig over het leven. Zoals op het moment toen haar grootmoeders stierven. Het besef dat iets niet meer is en nooit meer zal terugkomen, maar vooral spijt dat je bepaalde momenten gemist hebt. Te druk bezig, vaak met niets beduidende dingen, maar tijd die je bijvoorbeeld had kunnen doorbrengen met de mensen die er nu niet meer zijn.
Spijt komt steeds na de zonde en wie weet leren we daar iets uit. In het geval van Catherine levert het wederom een prachtige BLUAI-track op. Sinds de overwinning bij De Nieuwe Lichting en nog meer sinds hun verpletterende album Save It For Later zijn ze één van de beste acts van dit land. Dat hebben ze ook in het buitenland begrepen. Vorig jaar nog waren ze te zien in Hyde Park met Neil Young en ook dit jaar steken ze weer het Kanaal over.
BLUAI kan je nog steeds, net zoals in het prille begin, onderbrengen in het indiefolk-vakje, maar het is al lang meer geworden dan dat. De songs van BLUAI klinken steeds meer als een verademing, en situeren zich ergens tussen hoop en wanhoop. Ingetogen, maar uitbundig tegelijkertijd. Nu al te klein voor ons land. Gelukkig maar, want BLUAI is eenzame wereldklasse.
BLUAI kan je live zien op:
23/08 – Pukkelpop
26/03/2027 – De Roma, Antwerpen
