Als Ronker gevraagd wordt om het verjaardagsfeestje van een honderdjarige in rusthuis Residentie Lovenbos te komen opleuken, is de kans groot dat het sterftecijfer binnen het betreffende oord exponentieel de lucht inschiet. Dat zou dan uiteraard enkel te maken hebben met de grote mate van opwinding doordat vier oppergoden in hun mid-dertiger jaren – mét snor – de plek betreden. Want laat ons wel wezen, Ronker is sexyer dan Pamela Anderson in haar Baywatch-jaren. De enige reden waarom Ronker niet ons persoonlijke 100-jarige jubileum zou mogen opvrolijken, is omdat ze met hun ellenlange albumtitels een marteling zijn voor elke beginnende dementerende.
Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever is de opvolger van het debuut Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like A Big Boy. Voor zover die plaat nog nodig was om Ronker definitief op de kaart te zetten, beukte het in ieder geval de deuren open van de festivalpodia waaronder niet de minste. We noemen hier gemakshalve slechts enkele zoals Rock Herk, Pukkelpop, Jera On Air, Hellfest (!!) en een pak andere. Het maakt niet uit op welk podium ze staan, het viertal doet zijn naam als intense liveband steeds alle eer aan.
Net dat maakt dat de fanschare steeds verder uitdijt. Op zich is dat opmerkelijker dan het op het eerste zicht lijkt. Ronker valt namelijk niet zomaar in één woord te omschrijven. Ze mogen hun muziek dan zelf ooit wel al eens speed noise genoemd hebben, zelfs die term dekt de lading nog niet half. Als er al één term enigszins in de buurt komt indien je ze met één woord moet omschrijven, is het vast: gitaargeweld. Maar we hebben het nog niet geschreven of we vinden het alweer fout. Want Ronker zou zijn naam geweld aandoen als ze niet op meerdere manieren verrassend voor de dag zouden komen. Zoals de laatst vooruitgeschoven single Snuff al bewees, blijken de heren plots ook bevreemdend krachtig overweg te kunnen met piano en druipende gitzwarte melancholie.
We kunnen alvast verklappen dat de piano ook elders nog opduikt. Vóór iedereen het angstig beklemmende gevoel zou krijgen dat Ronker de weg is ingeslagen van Arctic Monkeys die – om een ons onbekende duistere reden – de gitaar plots gebannen hebben: no such thing! Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever zet voor ons ten opzichte van de voorganger nog enkele ferme stappen voorwaarts. En nee, de jongens in een mannenlichaam zijn niet plots het jeugdige ontgroeid. Eerder integendeel.
Ze blijven bijzonder speels en gedurfd grenzen opzoeken die ze voordien onaangeroerd lieten. Het was bijvoorbeeld veel eenvoudiger geweest om het pad van de voorgaande plaat te volgen en pakweg die piano links te laten liggen. Maar de Ronkers blijven trouw aan zichzelf: doen waar ze zelf zin in hebben en dat houdt in dat ze buiten de lijntjes blijven kleuren. Ooit moeten we toch eens te rade gaan bij de kleuterjuf van weleer om te checken of ze als kleuter ook al compleet eigenzinnig waren. Ergens hebben we het gevoel dat als je tegen Ronker zegt “Doe het niet”, je net het averechtse effect bekomt. Het sterke eraan is dat het telkens nog werkt ook.
Wie de singles al eens aandachtig beluisterde en de clips bekeek, heeft al lang door dat ze erin slagen om het ene moment waanzinnig grappig en ongeremd uit de hoek komen. Wij blijven met een dwaze grijns rondlopen iedere keer we No Sweat horen (of zien). De volgende track slaat je echter met de nodige sérieux om de oren en snijdt dieper dan je voor mogelijk hield. Snuff is er slechts één voorbeeld van. Afsluiter Using Eyes doet geenszins onder. Kortom, wie nog niet overstag was gegaan voor dit sexy zootje ongeregeld, zal zo stilaan met de nieuwe plaat niet anders kunnen dan toegeven dat de grens tussen geschift en geniaal opschuift richting Ronker!
Facebook – Instagram – Spotify
