Het verhaal van deze band begon een paar decennia geleden. Jawel. Aanleiding om samen een band op te richten – er moet altijd wel een reden zijn – was de aankoop van een drummachine. En wat doe je met zo’n ding? Nummers maken! Ondertussen ligt de drumcomputer wellicht op één of ander stort en is ze vervangen door een menselijk exemplaar, maar NoLoveLosT draait verder met No Need als resultaat. Met een album met dertien songs dat inspiratie haalt uit de jaren 80 kan het niet anders of we moeten je wel overstelpen met voorbeelden. Dat gaan we dus ook doen en die zijn er. Toch heeft No Need een eigentijds en eigen geluid, zodanig zelfs dat je op het einde van de rit toch kan spreken van een NoLoveLosT-geluid. Dat mag ook wel na al die jaren, horen we de cynicus achter ons fluisteren, maar als dat geluid ook nog eens goed zit, dan heb je dubbel gewonnen.
Opener Kisshands voert ons meteen terug naar de Pornography-jaren van The Cure. Dat stukje genie van Lol Tolhurst, hoor je hier ook wel een beetje in. Maar ook het basgeluid van Peter Hook laat zich geregeld gelden, zeker op The Burnout Hotel, zo’n song die je na een paar keren draaien door hebt waarom een term als oorwurm is uitgevonden.
Zoals gezegd kun je er altijd wel iets in ontwarren, zo zullen verstokte eighties-addicts wel iets van Red Lorry Yellow Lorry in Icestone herkennen, denken ze misschien spontaan aan Comsat Angels bij China of herbeleven ze het beste van de Buzzcocks in Damocles. Voor elk wat wils dus, ook qua moods. Zo slaat Boy wild om zich heen, maar postpunk mag ook best wel wat zwaarmoedig en fatalistisch klinken, want anders is het geen postpunk meer. Liefhebbers van zwartkijkerij komen dan ook ruimschoots aan bod in The Crackpot.
Missie geslaagd en dat ze dat ook live kunnen, willen en zullen ze bewijzen op 17 november in Zaal Goedleven. Klik hier voor tickets.
