Over ongewone jazztrio’s gesproken… Kin Gajo bestaat uit accordeonist Stan Maris, saxofonist Werend Van Den Bossche en drummer Tom Peeters. Je kan die combo vreemd noemen, wij verkiezen echter de term verfrissend. Want wat ze brengen heb je waarschijnlijk nog niet vaak gehoord.
Instrumentaal, vaak groovend als de pest en met de accordeon in een wel zeer ongewone rol. De ene keer klinkt ze als een Moog-synth, de andere keer als een bas die dreunend de onderste lagen van het geluidspectrum vult.
Op z’n sterkst is de band in een nummer als Elegy for Gajo waarin een dwarsfluit heerlijk fris contrasteert met gruizige accordeonklanken terwijl de drums laveert tussen hiphop en drum-‘n-bass ritmes. En dan is er dat heerlijke sax-spel waarvoor we al sinds jaar en dag fan zijn van Werend Van Den Bossche, misschien een van de meest onderschatte saxofonisten van ons land.
De invloed van de nieuwe Brusselse jazz scene is onmiskenbaar. Het is er één waarin elektronica en hiphop, trap, jungle, drum-‘n-bass en andere ritmisch geweld vermengd worden met improvisatie, muzikale invloeden van over heel de wereld en de tegendraadsheid van jazz. Alleen slaagt Kin Gajo erin die invloeden om te zetten in iets dat breder gaat dan het keurslijf waarin die Brussels jazzscene zichzelf soms lijkt te willen wringen.
