Na twee uitstekende singles, fonkelt eindelijk de nieuwe plaat van IZOMO in ons gezichtsveld. Voor wie niet mee is met het verhaal, IZOMO is een trio dat bestaat uit Thijs Vangheluwe (MIAVA), Guillaume Trotta (Chillow, Rhinos Are People Too) en Dennis Mahieu (Cloudy-Oh, Barru, Rhinos Are People Too). Postrock? Nou ja, maar ook weer zo veel meer dan dat.
De trip begint met Stranger But Not A Stranger. Het kon zo een titel zijn die bedacht werd door Mogwai en zo klinkt het eigenlijk ook. Instrumentale muziek die je lichaam binnensluipt en tegelijkertijd aanvoelt als honing en gif. If You’ve Got Thin Soup, Then That’s Your Supper verraadt algauw dat ze een zwak hebben voor gekke titels, maar ook voor songs die afklokken op vijf minuten met steeds dezelfde rode draad: langzaam opbouwend, om dan weer te ontploffen met repetitieve structuren, precies wat je van postrock mag verwachten dus.
Zoals dat gaat bij dit soort plaatjes, mag het ook wel eens zonder hoop klinken, zo voelt I Made You Everything But A Living ten minste toch aan. De duisternis kent maar een kort verblijf, want bij de single Matsutake barsten alweer de gitaren los. Dreigend, maar vooral nemen ze je mee op een tapijt van heerlijke geluidsgolven.
Ook de eerste single Green Boots gaat er nog steeds in als zoete koek. Het lijkt allemaal eenvoudig, maar je hebt vrij snel door dat hier goed over nagedacht is. Een nummer dat gerust de wereld ingestuurd mag worden als een IZOMO-classic of voor ons part een classic tout court.
Eigenlijk kan je het niet over postrock hebben zonder (alweer) Mogwai aan te halen. Dat lukt zeker niet bij Fatshaming, alweer die titel, en nog één die voor zichzelf spreekt. Trieste nijd. We hebben geen flauw idee waar Budgie’s Revenge over gaat, soms gebeurt dat, maar het nummer is onweerstaanbaar nerveus en tegelijkertijd rustgevend.
F.O.A.M. is een plaat met internationale allure. Straf en pakkend.
Facebook – Instagram – Spotify
