Of we gek zijn om nu pas een plaat uit december te bespreken? Gek zijn we misschien wel, maar zotten hebben ook maar 24 uur per dag. En om azijnpissers lik op stuk te geven: goede muziek is tijdloos en dat is precies hoe House Animal Included van Itches klinkt.
Afkomstig uit Vorselaar en wie een klein beetje op de hoogte is van de Belgische geografie weet dat dit in de Kempen ligt. Een plaats waar je – alleen God weet waarom en het zou kunnen dat ook hij niets wetend zijn schouders ophaalt – terecht kan voor de betere punkrock. Kemppunk is dan ook een term die bestaat en officieel is opgenomen in het canon van de Belgische muziekgeschiedenis. Denken we toch…
Itches is een band die heerlijk ouderwets klinkt. De muziek kon evengoed in 1966 gecomponeerd zijn en alles is opgenomen op een oude viersporenband. Precies zoals de The Shovels doen en we zijn er dan ook vrij zeker van dat je in de kast van Itches platen aantreft van de band van Erik Debny. Er zit zelfs een Shovels-link in de titelalbum. Of dat vermoeden we toch! Hebben The Shovels een plaat uit die The Cat Album heet dan verwijzen Itches met House Animal Included naar een coole kat die soms knuffelig is, soms krabt, maar vooral doet wat ie zelf wil!
Tot zover het stukje over poezen, want over de muziek willen we ook het één en ander kwijt. Tien nummers in 24 minuten en te klasseren onder onvervalste klasserock-‘n-roll.
Opener Indians begint met een gitaarriff die lekker gepikt is van All Day And All Of The Night van The Kinks. Scheve garagerock die aanvoelt als het beste van The Sonics. Geen spatje origineel, en dat kan je over alle tien de nummers zeggen. Wel geweldig gejat van de betere goden, met als resultaat overheerlijke rock-‘n-roll. En op de koop toe nog goede songs, want Hurry kon even goed een verloren track van de Small Faces zijn. Fake Smile lonkt dan weer naar Equal Idiots, wat in hun geval een superhit zou geworden zijn. Een nummer dat gecomponeerd is om de wanden van jeugdhuizen bij aan frieten te slaan, ook al doe je dat beter niet.
Rockers dwepen graag met cowboys, waarom weten we ook niet. Done opent dan ook met een onvervalste knipoog naar spaghettiwesterns. Mahahua! is dan weer heerlijke instrumentale rock-‘n-roll die uiterst geschikt is voor een danspasje, al of niet onder invloed van intoxicerende middelen.
Analogue Curse heeft iets van Tuff Guac of King Dick. Ongegeneerd ouderwets, maar dat is net de charme en het genie ervan. Bij Without You ontbreken alleen de gillende vrouwenstemmen om niet te denken aan de begindagen van The Beatles. By Heart is een onvervalst liefdesliedje inclusief een jodelend stemmetje. Perfect en dat kan je van heel wat dingen niet meer zeggen tegenwoordig.
