Toen we een slordige vijftien jaar geleden voor het eerst de naam It It Anita hoorden, konden we niet anders dan denken aan onze lieve tante Anita. Gelukkig bleek ze niks met de band te maken te hebben. Vooral gelukkig voor haar want noiserock is nu niet bepaald haar favoriete genre. Het trio – destijds nog kwartet – bleek afkomstig uit Luik, een stad waar wij nogal fan van zijn. Van het ene kwam het andere en hop, een favoriete Waalse noiseband behoorde plots tot onze platencollectie.
Hi Hi Ha Ha is inmiddels het vijfde album van It It Anita en het breekt in meerdere opzichten met de voorgaande platen. Laat ons starten bij de albumtitel. It It Anita bracht met Recorded by John Agnello een ep uit die – wonder boven wonder – verwees naar de samenwerking met John Agnello, de man achter de knopjes tijdens de opnames. Met album AGAAIIN verwezen de heren naar dezelfde samenwerking. Voor het album Laurent was de link doodeenvoudig de verwijzing naar producer Laurent Eyen en een gelijkaardig verhaal zit er achter Sauvé waar Amaury Sauvé de technische leiding waarnam. We zijn nog niemand tegengekomen die luistert naar de naam Hi Hi Ha Ha dus die link is er deze keer alvast niet. Overigens is Amaury Sauvé opnieuw de man die zorgde voor opnames en mixing.
Genoeg achtergrond over albumtitels, over naar de muziek zelf. Ook daar zien we toch een stijlbreuk. Vanzelfsprekend worden de 90’s noise roots geenszins verloochend. In vergelijking met voorganger Mouche klinkt Hi Hi Ha Ha – enigszins in weerwil van de titel – veel donkerder en intenser. Een pak serieuzer meteen ook.
It It Anita heeft zich bij ons weten nooit opgeworpen als zijnde een activistische band maar laat op hun nieuwste worp méér dan eens een maatschappijkritische noot horen. Het trio zou echter zichzelf niet zijn als er toch geen humoristische ondertoon te bespeuren viel. Zoals frontman/zanger Michaël Goffard aangeeft hebben ze muziek én humor nodig om te kunnen omgaan met de dagelijkse nieuwsstroom aan negativiteit en depressiviteit. In één vloeiende beweging slaagt de band erin om de groeiende kloof tussen de werkende klasse en de politieke klasse in de verf te zetten.
We kunnen geenszins zeggen dat It It Anita plots volwassen is geworden – dat zou het trio fameus onrecht aandoen – maar het is wél zo dat ze méér dan ooit voordien de dagelijkse realiteit hebben laten doorschemeren in hun album. Zoals steeds geven ze er hun eigenzinnige draai aan en daar houden wij eens temeer enorm van.
De opening van Beef Up is naar ons aanvoelen dan ook meteen een schot in de roos. Het maakt dat je echt vanaf de eerste noten van de plaat meegezogen worden in de lichtjes absurde noise-wereld die niettemin even vaak toch een soort van poppy sound met zich meedraagt. Wellicht net iets te stevig om gedraaid te worden op pakweg Radio 2 maar toch zit er steeds een zweem van hitgevoeligheid in, al zal dit wellicht door de halve wereld met een zekere meewarigheid worden gelezen.
It It Anita is erin geslaagd om ons op hun vijfde album te verrassen en niettemin de eigenheid niet te verliezen. Dat is al een prestatie op zich maar de plaat herbergt doodeenvoudig een resem bijzonder sterke songs die een band in topvorm laten horen. Dramatisch moeilijk om er een favoriet uit te pikken maar uiteindelijk komen we na lang wikken en wegen toch uit bij afsluiter Over/Under die je zes en een halve minuut in een houdgreep neemt. We durven stellen dat It It Anita met Hi Hi Ha Ha hun sterkste album tot nog toe heeft afgeleverd en gezien onze liefde voor de voorgaande schijven wil dat veel zeggen.
Facebook – Instagram – Spotify
