Muziek in eigen moedertaal! Ook Floris Francis Arthur (ook frontman van Team William en muzikant bij The Van Jets en Intergalactic Lovers) is bezweken voor die knappe hype en brengt zijn derde album voor het eerst helemaal in het Nederlands uit: Normaal Ben Ik Beter. De aankondigende singles Wolfje en Hou Me Tegen schoten meteen omhoog in de Radio 1 VOX-lijst, en daarmee schoot Floris De Decker ook een pijl door ons muzikale hart. Raak! En dat geldt eigenlijk voor het hele album, dat hij samen met Emilio De Temmerman op drums, altvioliste Esther Coorevits en backingvocalisten Ciska Dhaenens (Ciska Ciska) en Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) vulde met zijn eigenzinnige blend van lo-fi americana, dreampop en indierock.
In de zomer van 2025 ging Floris een weekje op schrijfreis naar Parijs. Voor zijn derde plaat had hij op dat moment al een pak nummers in het Engels klaar en zou hij nog enkele laatste nummers afwerken voordat hij aan de opnames begon. Dat vond de Airbnb-uitbater (die overdag nogal graag sliep) niet zo’n geweldig idee. Op zoek naar een rustige plek waar hij zijn chansons kon afwerken, trok hij tevergeefs naar parken, pleinen en botanische tuinen. Hij werd er echter overal weggejaagd. Een hoogtepunt van wanhoop bracht hem zelfs naar een kerkhof, maar ook daar moest hij dès que possible zijn boeltje pakken. Een nogal onproductieve en onplezierige schrijfvakantie dus.
De schrijfhonger was groot bij thuiskomst en zijn vast schrijfplek in de Gentse natuur lokte meteen – voor het eerst in zijn leven – een Nederlandstalig nummer uit: Fuck De Zwaartekracht. En elke keer dat hij naar zijn plek terugkeerde, kwam er als vanzelf een nieuw Nederlandstalig nummer tevoorschijn. Een album, dat zichzelf leek te schrijven, in een tijdscapsule van amper 2 weken tijd.
“Schrijven in mijn moedertaal voelde helemaal juist en het was duidelijk dat deze plaat voorrang moesten krijgen op de eerder geschreven Engelstalige songs”, vertelt hij erover. “De titel van de plaat, Normaal Ben Ik Beter, verwijst naar de vele berichten die ik in mijn leven verzond na gesprekken met mensen waarbij ik het gevoel had dat ik niets waard was en enkel domme dingen zei. Die berichten eindigden vaak met “Sorry, normaal ben ik beter”. Een voortdurend minderwaardigheidsgevoel waar ik met deze plaat stilaan afscheid van hoop te nemen. En het is ook gewoon een grappig zinnetje natuurlijk.”
Grappige woorden, maar toch blijft hij in de nummers balanceren tussen euforie en duisternis. De weemoed en melancholie wisselen mooie nostalgie af, gelinkt aan zijn jeugd, die even mooi als mistroostig kon zijn in het Denderlandse Ninove.
Zijn zang zit dan ook vol van emotie. Vertellend, over hoopvol zijn, ondanks tegenslagen en foute keuzes, en toch overtuigend optimistisch en tegelijk erg fragiel de woorden “Het Wordt Een Mooie Dag” zingen, terwijl de viool meegaat in het optimisme, maar evengoed stilletjes mee kan huilen. “Beetje bij beetje, gaat het iets beter…”
In een funky-er sfeertje, met frisse ritmes klinkt Hou Me Tegen, wellicht het nummer waarnaar hij met deze woorden verwijst: “Over lange feestelijke, jeugdige nachten vol hoogmoed die meestal eindigden ergens in een Ninoofse goot”. En toch weet hij ook dít esthetisch knap te verwoorden en verklanken!
Als er ergens schoonheid te vinden is in intens verdriet, is het in het uiterst fragiele, oprecht eerlijke (Fuck) De Zwaartekracht. De zwaartekracht die alles lijkt neer te halen als je afscheid moet nemen van iemand, proef je in elk woord, in elke noot. Strijdvaardig volgt daarop De Opdracht. “Ik moet een netwerk bouwen in de stad. Ik moet mezelf verkopen, ten koste wat.” De opdracht om mee te draaien in de maatschappij wordt licht en ijl sonisch vertolkt, terwijl de woorden alle zwaarte dragen.
Even strijdvaardig en dapper klinkt Wolfje. Over meehuilen, mee schreeuwen want samen is er hoop. Het zijn slechts enkele hoogtepunten uit dit erg knappe album dat de kunst van kleinkunst in zich draagt, met de kunde van een moderne, eigentijdse songschrijver! Normaal ben ik beter? Wel, je bent nù in elk geval abnormaal goed, Floris De Decker! Een album dat onderhuids levende introversie moedig taal en klank geeft. Prachtig relevant.
Floris Francis Arthur stelt zijn nieuwe album voor op woensdag 4 november in de Charlatan in Gent, live bijgestaan door Esther Coorevits (altviool, keys), Michaël Degreef (drums), Xavier De Clercq (bas) en Mauro Bentein (gitaar).
