De afgelopen maanden zagen we Daan nog schitteren op festivals als Crammerock waarbij onze favoriete cowboy het publiek entertainde met een resem hits en die heeft hij in overvloed. Maar in de schaduw van dit alles nam Daan Stuyven, net voor de zomer, een lp op die een heel apart luik vormt in zijn carrière. De naam Ink heeft immers alles te maken met The Ink Spots. Wie zeg je? Wel, je moet natuurlijk een bijna geobsedeerde muziekfreak zijn wil ze te kennen – en dat is Daan – maar The Ink Spots waren een Amerikaanse groep die in de jaren ’30 en ’40 bekend raakten met een mix van rhythm-and-blues, rock-’n-roll en doo-wop.
Een gewaagde keuze, maar we weten dat Daan durft. Ink is dan ook een uiterst ingetogen, minimale plaat die de muziek tot zijn essentie terugbrengt. Wat, hoe kan het ook anders, oubollig misschien en uiteraard blakend van het je m’en foutisme dat we van Daan gewend zijn. Maar het zijn één voor één liedjes die aanzetten tot meefluiten en heupwiegen en met mannen aan zet als contrabassist Fré Madou en jazzgitarist Bruno De Groote (ex-dEUS) lukt dat laatste zeker. Mensen die Daan alleen maar kennen van Icon en Housewife zullen Ink misschien met alle plezier van de wereld aan zich voorbij laten gaan, wij – en wellicht vele anderen – vinden het gedurfd mooi.
