Achter Bonfire Lakes gaat singer/songwriter Marino Roosen schuil die zijn diepste zieleroerselen uit in de vorm van wat indiefolk heet te zijn. Hoe je de muziek ook mag noemen, véél belangrijker volgens ons is dat het recht uit het hart komt en een eerlijk verhaal vertelt. Dat is nu net hetgeen Marino Roosen méér dan ooit tevoren doet op zijn nieuwe album Sorino. De albumtitel verwijst overigens naar de samentrekking “so rino”, oftewel, zo Marino.
Kortom, dit is wie de man is, voor de volle 100 procent. Daar heeft hij best moeite voor moeten doen én diende hij overtuigd te worden van zichzelf. Het lijkt ons geen evidentie om jezelf compleet bloot te geven en de goegemeente inkijk te geven in je gevoel. Het is met name te danken aan producer Gaëtan Vandewoude – de drijvende kracht achter Isbells – die Roosen ervan wist te overtuigen dat in muziek alles kan en mag zolang het maar oprecht is. Roosen kampte voordien nogal met het idee dat hij wel eens te braaf of melig zou klinken, een gedachte die Vandewoude hem uit het hoofd wist te praten. Het resultaat van dat alles is een album geworden waar er inkijk geboden wordt in het omgaan met verdriet rond scheiding, overlijden (van vader en grootmoeder), het gevoel nergens thuis te horen maar gelukkig ook in de hoop en liefde van vrouw en kinderen. Melig? Als je het zo wil noemen, ja, maar wij vinden het vooral diepgaand.
Bij het horen van opener Into The Darkness dachten we eerst nog “dit klinkt als de ideale zondagochtendplaat”. Het is dan ook een behoorlijk uptempo nummer met een vrolijke sound. Er staan echter te veel songs op Sorino die een eerder melancholisch geluid meebrengen of die teksten bevatten die zo diep snijden dat de plaat veeleer past bij een rustige avond in het zachte licht van de woonkamer met een glas wijn erbij. Je laten overspoelen door de emoties die het album oproept hoort voor ons nu eenmaal meer bij de avond dan bij de ochtend. Al staat het vanzelfsprekend vrij om er een totaal eigen invulling aan te geven.
Het was behoorlijk lang geleden dat we nieuw werk mochten omarmen van Bonfire Lakes. We durven denken dat de weg naar Sorino niet het meest voordehandliggende pad was, maar het resultaat is dan wel eentje dat kan tellen. Ongetwijfeld is dit een plaat die niet persoonlijker kon klinken, maar die terzelfdertijd voor veel mensen bijzonder herkenbaar is. Het ene moment snijdt het verdriet diep, het volgende moment voel je dan weer de hoop en de vreugde. Het leven is eenvoudigweg een aaneenschakeling van emoties die door Bonfire Lakes op pakkende wijze worden weergegeven.
Sorino is een luisterplaat zonder weerga. Dit is geen muziek om dansend op loos te gaan – al lijkt een zachte wals ons zeker mogelijk indien beschikkend over de dansbenen uiteraard. Er staan een aantal verrassingen op de plaat zoals bijvoorbeeld Vacancy (’16-’25). Het is een nummer dat Roosen schreef na het overlijden van zijn vader in 2016 en dat reeds te horen viel op de Dead People-ep, maar toen in een meer rockende versie. Nu is het opgenomen in de versie zoals het destijds geschreven is, vandaar ook de aanduiding ’16-’25 die wijst op het jaartal van schrijven en het jaartal van opname. Dit is de ingetogen melancholische versie en geloof ons vrij, deze versie ademt pure emotie uit.
Een andere parel tussen de parels is voor ons Last Goodbye waar de voorliefde voor The Cure niet onder stoelen of banken gestoken wordt. De welhaast fluisterende stem wordt hierbij op sublieme wijze ondersteund door de strijkers. Mooi is een understatement.
Op andere nummers is er de samenzang met Elke Smeets die zorgt voor kippenvel. Ach, oordeel vooral zelf. We gaan ons zelfs niet wagen aan vergelijkingen, dit is vooral Bonfire Lakes. Warm, kwetsbaar en eerlijk.
In de komende weken live te bewonderen op volgende plaatsen:
05/02/2026 Café Café, Hasselt
20/02/2026 ’t Smiske, Asse
22/02/2026 Café De Loge, Gent
02/03/2026 t ‘ Loze Vissertje, Rupelmonde
