Als er voor ons één vaste waarde in de Amerikaanse singer-songwriter boeken moet vernoemd worden, dan staat de Texaan Bill Callahan redelijk bovenaan. In de jaren ‘90 bracht hij muziek uit onder de naam Smog, maar tot op vandaag doet hij dat al 20 jaar onder zijn eigen naam, nog steeds op zijn eigen karakteristieke, schijnbaar nonchalante manier.
Op ’s mans nieuwe album My Days of 58 mijmert hij verder over het leven, liefde, ouderschap en persoonlijke beslommeringen en verlegt opnieuw de grenzen van muzikale genres. Why Do Men Sing vangt meteen, haast spiritueel, de huidige periode in zijn leven en single The Man I’m Supposed to Be is een ietwat verwarrende mix die de dualiteit tussen leven en dood moet voorstellen.
Op Pathol O.G. vertelt hij over zijn lange carrière vol vriendschap, romantische avonturen en twijfels, om te besluiten met de wijze woorden: “It’s important to not treat your lifeboat like a yacht”. De eenvoud en melancholie van Lonely City, waarbij de terugkomst van een lange tournee wordt bezongen, is een eerste hoogtepunt.
De liefde voor zijn gezin horen we prachtig in Empathy en ook op And Dream Land worden de onvermijdelijke ups-and-downs met leuke tempowisselingen en obscure soundscapes verweven. Verder komt cynisme weer naar boven op het grappige intermezzo Computer waarin de digitale wereld overschouwd wordt, om dan te eindigen met het zalig meezingakkoord: “Fuck autotune”. Terwijl Lake Winnebago een vrolijke uitstap is langs ouderlijke herinneringen, neemt Highway Born ons fluitend mee doorheen de countryside en komen we tenslotte bij het ochtendgloren aan het keukenraam tot rust op The World is Still.
Als je Bills verhalen en eigenzinnige muziek live wil meemaken, kan je op 9 oktober afzakken naar De Roma in Antwerpen.
Facebook – Bandcamp – Dragcity
