De reis begint om 9u ’s ochtends in Gent-Sint-Pieters. Twee vluchten en twintig uur later komen we toe in Shanghai, waar tourmanager Cecilia en een vrijwilligster van Can Festival die we Pumpkin mogen noemen, ons opwachten. We zijn er nog niet. Het is van hieruit nog een zestal uur rijden naar de locatie waar het Can Festival plaatsvindt en onze tour officieel start. Voor die rit hebben de dames een verrassing meegebracht: een gigantische bus voor ons alleen, inclusief een toetergrage buschauffeur. Living the rockstar life, baby!
De autosnelweg slingert tussen rijstvelden, schilderachtige bergen en betonjungle-steden door tot we om 19u lokale tijd toekomen bij het fancy Hilton hotel in Wenzhou. We zijn zo’n 28 uur onderweg geweest, hebben amper geslapen en snakken naar een douche. Veel slapen zit er echter nog niet in. De wekker gaat af om 3u45 af. We worden om 5 uur ’s ochtends verwacht voor de soundcheck op Can Festival en het is nog een klein uur rijden van het hotel.
De rest van de dag is waanzin. Voor het gigantische podium staat een ware mensenzee. Vanop het podium zien we mensen meezingen in de stille stukken en wild gaan in de harde. Nadien worden we meteen op de signeersessie verwacht. De rij voor een handtekening moet met een megafoon in goede banen geleid worden. We trekken meer selfies dan in de rest van onze muziekcarrière samen en krijgen langs alle kanten zelfgemaakte fan-art en cadeautjes toegestoken. Het voelt allemaal surreëel, maar tourmanager Cecilia blijft er rustig onder en glimlacht. Zij had dit blijkbaar wel zien aankomen.
Morgenochtend moeten we er terug vroeg uit om een vlucht naar Chengdu te halen, maar we verkiezen doorzakken boven slaap. We verbroederen nog even met de Spaanse delegatie van Toundra en Sotabosc en knijpen onszelf in de arm. Groetjes uit China!
