De laatste dag op Chinese bodem komt traag op gang. De afterparty de avond ervoor is nogal uitgelopen en Cecilia heeft midden in de nacht met het hotel kunnen onderhandelen dat we tot 16u mogen uitchecken in plaats van het gebruikelijke 12u. We slapen min of meer uit en signeren in de lobby van het hotel de overgebleven merch zodat Sichen ze online te koop kan zetten.
We slenteren naar de geweldige Lama Temple. Wouter, Pieter en Filipe hebben deze plek 10 jaar geleden ook bezocht, maar het is geen straf om hier opnieuw te zijn. Het tempelcomplex is ronduit indrukwekkend, met een 18 meter hoog Boeddhabeeld vervaardigd uit één stuk sandelhout als hoogtepunt. Er hangt trots een plakkaat van het Guinness Book of World Records naast. We recreëren een bandfoto voor een leeuwenstandbeeld. We trokken deze 10 jaar geleden op onze eerste dag in China en nu op de laatste. De cirkel is rond.
Sichen neemt ons op sleeptouw door de winkelstraten van Nanluoguxian en we slurpen jasmijnthee op een dakterras. Hij heeft nog een verrassing in petto en stiekem met Jellyfish afgesproken, de fotografe met wie we ondertussen bevriend zijn geworden. Ze was de vorige avond ook op de afterparty en lacht met ons stiekem gegeeuw. Ze nemen ons mee naar een restaurant en bestellen ongeveer alles op de kaart. Met honger zullen we hier niet vertrekken. In de fangroep op WeChat ontstaat intussen hilariteit omdat Filipe een selfie met een afbeelding van Niu Lai heeft gepost, een koe uit een Chinese animatiefilm die op het internet een cultstatus heeft gekregen omwille van de amateuristische graphics.
Op de luchthaven nemen we afscheid van tourmanager Cecilia. Zonder haar waren we hier hopeloos verloren geweest en onze dankbaarheid is dan ook heel groot. Terwijl we wachten aan de gate, schrijven we dit laatste verslag. De voorbije 10 dagen waren intens. We speelden sommige van onze beste shows ooit en de reactie van het Chinese publiek was ongelofelijk. De vele reizen en korte nachten waren stevig, maar de energie die we gaven kregen we telkens dubbel en dik terug. De ontvangst die we kregen van de lieve mensen die we onderweg tegenkwamen – Cecilia en Sichen die de hele tour meereisden, Jellyfish die ons maar liefst drie keer live zag en geweldige foto’s trok, alle behulpzame vrijwilligers op Can Festival, barvrouwen Linjie in Chengdu en Mia in Hangzhou, Ding Dong en Miranda in Shanghai en de fans die kwamen meevieren op de afterparty in Beijing – is onvergetelijk. Het voelt als het einde van het nieuwe begin van deze band. En aan onze Chinese fans: dit is hopelijk geen vaarwel, maar een tot ziens!
