Het is telkens een waar genot om voet aan wal te zetten in De Roma. Kletsnat werden we met een glimlach begroet door de steeds goedgemutste vrijwilligers. “Amai, zo nat?”, klonk het meermaals met oprechte betrokkenheid. Vlak voor aanvang van de show schudden we nog wat overtollige druppels van ons af in de foyer.
Eenmaal in de zaal werd de toon direct gezet door een statische, intieme, blauwe belichting. De backdrop leek – mocht er geen dak op De Roma staan – zichtbaar vanaf de maan. Dat kleine stipje daar, een sikkepit ver verwijderd van Frankrijk en Spanje. Door de duisternis heen werd de intieme blauwe wolk van de band zichtbaar, wat een levend beeld gaf aan de legendarische slowcore-plaat The Blue Moods Of Spain.
Wat valt er eigenlijk te verwachten van een setlist die op voorhand bepaald is? Deze ochtend waren we, bij enkele zeer smakelijke koppen koffie, de dag begonnen met de plaat waar het vanavond om draaide. Hoe zijdezacht en hartverscheurend It’s So True en Ten Nights klinken op plaat, zo aarzelend werden ze aangevat in een muisstille zaal. Dreaming of Love wakkerde echter het smeulende waakvlammetje van de band Low aan. Exact wat we nodig hadden. Josh Haden kwam los en de ketting begon gesmeerd te lopen. Maar eerst even kennismaken, bedacht hij zich.
Tijdens twee uitgebreide en grappige bindteksten over zielsfilosofie en blauwe elpees die je tot soulmate bombarderen, gaf hij met de nodige zelfspot een inkijkje in de ontstaansgeschiedenis van de band. Meer bepaald zijn idolatrie voor de Cowboy Junkies, die in 1988 de blauwdruk vormde voor zijn eigen trage, ingetogen stijl. Ook over Untitled #1 verzon hij ter plekke een betekenis – zijn bekendste song die in een kwartier geschreven werd, maar hem tot zijn eigen verbazing evenveel royalty’s oplevert als een derde van zijn overige oeuvre. Zetsels van de merchandise ontsnapten evenmin aan zijn filosofische dissectie. Wie voor blauw vinyl kiest, heeft zijn soulmate gevonden. Rood verraadt dan weer dat er nog wat werk aan de persoonlijke ontwikkelingstafel ligt. Achter de kurkdroge humor schoof evenwel een warmere boodschap naar voren. Echte empathie begint bij jezelf. Wie mild leert zijn voor zijn eigen tekortkomingen, vindt misschien ook wat meer ruimte voor die van een ander. We namen het mee.
Untitled #1 deed vervolgens exact wat het moest doen. De haren kwamen recht overeind te staan en de song liet alles met een fluisterende precisie perfect samenvallen. Deze publiekslieveling vormde de voortzetting van een hypnotiserende avond. Na het slotakkoord leek een hommel even de microfoon te gijzelen met een warm gezoem. Diezelfde ‘wilde bij’ toverde de frontman gonzend uit zijn zachte keel tijdens Her Used-To-Been, een song geïnspireerd op Bessie Smith.
Die subtiele bluesinvloeden kwamen wel vaker aan de oppervlakte tijdens de bijna twee uur durende show. Bijvoorbeeld bij het bezwerende Ray Of Light, waarin John Birdsong na een wazige opkomst zijn treurige trompet heerlijk liet samensmelten met de machtige solo van Ken Boudakian. Honing voor de ziel. Die zoete substantie maakte daarna plaats voor het epische World Of Blue, een nummer waarin de grens tussen slowcore, ambient en avant-garde volledig vervaagt. Het bracht een heerlijk ruimtelijke, doch onheilspellende gekte teweeg. We hoorden krekels tjirpen, gedrenkt in een galmende, bluesy waas, vooraleer de duivel ze een hoek in dreef en op goddelijke wijze neerstreek. I Lied was van een ongeziene, eerlijke puurheid en de perfecte voorbode van het magistrale Spiritual – pure gospelblues voor atheïsten. Ditmaal een hostie voor de ziel, en tevens de slotsong van het jarige album.
We kregen nog een weetje over Josh Haden mee. Hij krijgt met de regelmaat van de klok de wijze raad van zijn bandleden, die hem influisteren: “Get your feet out of bed, and the rest will follow”. En dat deed dit concert, met een flinke bisronde tot gevolg. Ontdaan van strijkers haalden ze Every Time I Try en Before It All Went Wrong van onder het stof uit hun tweede album She Haunts My Dreams. Als allerlaatste mocht het liefdesdrama Nobody Has To Know, gedragen door sacraal klinkende toetsen, alle registers opentrekken. Het groeide uit tot een broeierige climax van ongecompliceerd geluid, om uiteindelijk uit te doven met een machtig mineurakkoord.
Of we nu fan zijn van het concept om integrale platen live te spelen blijft een subjectieve vraag. Hier in De Roma klopte het plaatje volledig. Spain speelde op een vertrouwde automatische piloot en schoot onverrassend de hoofdvogel af.
Ondertussen waren we reeds half opgedroogd van de herfstachtige regenbuien en roken we naar overdatum mosselen. Tijd dus om de frisse lucht op te zoeken en huiswaarts te keren. Naar ons eigen, warm huiselijke Spanje, waar we ‘Playa Bad’ lieten vollopen zodat we weer proper en warm konden nagenieten.
