Home Live SONIC CITY, DAG 2 (09/11/2019).

SONIC CITY, DAG 2 (09/11/2019).

by Didier Becu

Na een geslaagde opwarmingsronde was het tijd voor de tweede dag van Sonic City. De donderwolk van de annulatie van Fontaines DC was ondertussen al een paar dagen weggevaagd door het bordje “Sold out”. Kwaliteit vindt altijd volk…

Op tijd zijn is altijd aardig meegenomen en wie de moed vond om al om één uur present te zijn op het Nelson Mandelaplein kon kennismaken met Maz. Een negentienjarige rapper uit Luxemburg die op de Sonic City-affiche kwam via het Europese EXCITE Music Project waar Poppunt deel van uitmaakt. De eerste verrassing en vooral ontdekking van de dag kwam snel bovendrijven met Michele Mercure die op de affiche stond door Cate Le Bon, één van de curatoren. Een artieste die al sinds de 80’s meedraait in het undergroundcircuit door muziek te maken voor tal van televisie- en theaterproducties en die zelf haar muziek meestal op tapes uitbracht.

Elektronica in zijn meest diverse vormen, van Laurie Anderson tot Boards Of Canada. Eigenzinnig en tegelijkertijd zeer toegankelijk. De vaak dreigende ondertoon werd vergezeld door beelden van de moord op Kennedy of de angst voor het vallen van de bom. Intrigerend entertainend, of hoe avant-gardistische elektronica niet altijd moeilijk hoeft te zijn.

Van elektronica naar loeiharde rock, op Sonic City is het maar een kwestie van vijftig meter. Met hun derde album Patience heeft Mannequin Pussy zich weten te plaatsen in het grote vak van de beloftes. Spilfiguur is zonder meer de charismatische Marisa Dabice. Muzikaal klinkt de band uit Philadelphia als een perfect geoliede machine die, hoewel ze zelf bol van de clichés staat, dat op een podium handig weet te omzeilen. Best genietbaar, maar net iets te Amerikaans naar onze zin en te weinig subtiel. Geef ons daar maar onze eigen Aurélie Poppins.

Wie het rustiger wilde kon bij de Japanse muzikante Eiko Ishibashi terecht die een mix bracht van klassiek, jazz, pop en vooral veel improvisatie. Als je weet dat deze muzikale duizendpoot samenwerkte met Jim O’Rourke en Merzbow, weet je wat te verwachten. Het feit dat het muisstil was in de zaal sprak dan ook boekdelen. Een naam die op veel lijstjes stond was Priests uit Washington. Katie Alice Greer lijkt sprekend op Deborah Harry (inclusief de glam) en ook muzikaal gaat het de richting uit van Blondie. Zowat de hele set kwam uit de toch wel knappe plaat The Seduction Of Kansas. Priests was zeker niet het hoogtepunt van de dag, daarvoor was het op bepaalde momenten net iets te oppervlakkig, maar als ambiancemaker met smaak een meer dan verdiende plaats in Kortrijk.