Onze eerste kennismaking met shoegaze kwam er destijds met het onvolprezen My Bloody Valentine, zowat de uitvinders van het genre. Vertrouwd met de noise op Psychocandy (1985) van The Jesus and Mary Chain waren we wel wat gewend, maar toen Loveless (1991) ons gehoororgaan binnensloop was dat toch écht even wennen. Loveless is zowat hét shoegaze-referentiewerk en het genre is anno 2026 nog springlevend. Zo is er het Mechelse Maquillage dat in 2025 met ArMor zowaar een nieuw referentiewerk neerzette.
En shoegaze was ook present in Mechelen, zaterdagavond 21 maart 2026, waar Silverback Artist Collective en DE KELDR, de lente op gang knalden, met het thema ‘Shadows & Shoegaze’. Deze keer kwam de shoegaze niét van Maquillage, maar wel van de Nederlandse labelgenoot Resplandor dat ons gul verdronk in een bij momenten sacrale shoegaze geluidszee.
Dark Beach, dat andere project van Maquillage kompanen Gioia Podèsta en Nick Symoens liet dromerige synthpop en donkere darkwave door de kelder galmen. En met de naar Electronic Body Music lonkende synths en beats van Last Night in Osaka was de lente in Mechelen effectief begonnen. We nemen je graag even mee terug naar deze avond, waarop het teveel aan afwezigen overduidelijk ongelijk had.
Toen we kennismaakten met Dark Beach tijdens de eerste voorronde van Soundtrack, bij Concertzaak Mechelen, waren we eigenlijk instant verkocht voor de fijne blend van eighties new wave, dreampop en darkwave, met zuinige basgitaarlijnen, véél keys, drummachines én die ongelooflijke mooie stem van Podesta natuurlijk. De single Words Unsaid bevestigde een weinig later en begin maart verscheen de ep Obsession. En er is meer op komst.
Zaterdag zette het duo weer een gewéldige set neer, vol overgave, finesse en spelplezier. Feel opende de set, aanvankelijk a capella ingeleid door Podesta, waarop de electronics gul invielen en we rijkelijk werden verwend met deze meesterlijke track. Wat een machtige sound ook, met het immer aangename stemgeluid van Podesta mooi vooraan in de mix. Genieten.
Het sublieme, goed meegezongen Words Unsaid zou de veel te korte set beëindigen. Tijdens het parcours verwendde Dark Beach ons nog met andere Gifts? badend in een Oosters sfeertje, met een geweldige opbouw, sfeer en vibe en een succulent Aphrodite, beiden uit de jongste ep. Aphrodite moet zowat onze huidige favoriet zijn trouwens en live klonk dat nog krachtiger.
Een hoogtepunt in de set was zeker het moment waarop Gioia en Nick als in een soort bezwerend duel OMG als bezetenen brachten, vanop het podium en door de zaal lopend “Where is my heart, has it fallen apart. I don’t believe in God” klonk het desperaat en behoorlijk assertief. Wow! Bij deze: hopla! Een nieuwe favoriet erbij, al klonk ook Bleed behoorlijk fantastisch.
Ongeduldig naar méér output van Dark Beach, maar vooral optredens, want Podesta en Symoens maken er keer op keer een feestje van, mikkend op hart, ziel én dansbeentjes, dat was zaterdag niet anders.
Al bij de eerste tonen van Raindrops was het overduidelijk; een show van Resplandor is niet zomaar een show, het is een sacrale beleving. Gewillig lieten we ons meezuigen in de hippe stofzuigersound en de shoegaze 2.0 waarin de band grossiert. ‘Shoegaze by the book and beyond’ is dit én met brio gebracht. Wie erbij was, liet zich dan ook gul onderdompelen en bezweren, door atonale klanken en bezwerende grooves, af en toe ging het zowaar de poppy kant op. Lekker!
Ongelooflijk wat Antonio Zelada van geweldige tot gewelddadige klanken uit diens gitaar wist te toveren. Groovy, gierend en gul schurend, in een alles verzengende wall of sound, met erg strakke, haast hypnotische drumpartijen van Minne Davids en het frèle maar ook krachtige engelengeluid van zangeres Jomie Bagchus; de stem die zalvend over het gulle geweld zweefde of er net gracieus midden in zat. Bagchus beroerde ook de keys.
Interactie met het publiek was er niet echt, op die ene ’thank you’ van Zelada na dan. Resplandor liet de muziek spreken en nam ons in opperste concentratie mee in hun shoegaze-bad, een vol uur. Daarna leek het of niets nog hetzelfde was, het publiek lichtjes flabbergasted, compleet overdonderd en bedwelmd achterlatend na de confrontatie en immersieve trip.
Met geweldige krakers als Blue, Réverie, Océano, Adore, Silencio, Feel en Tristeza in de set, of hoe het integrale album Tristeza (2022) bezocht werd, aangevuld met parels uit Pleamar, zoals opener Raindrops, het geweldige Downfall en de titeltrack die de set besloot met heerlijk veel nagalmende distortion.
De band pakt er terecht graag mee uit dat de albums Pleamar (2008) en Tristeza (2022) door Robin Guthrie (Cocteau Twins), ook één van de vaders van shoegaze, geproduceerd werden. De platen klinken dan ook geweldig, maar ook live staat dit als een huis. Want wat een absoluut verrukkelijk geluidsstorm kwam over ons? Wat was dat? Wow! Of de afwezigen ongelijk hadden? Absoluut, kilometers zelfs.
Probeer Resplandor zeker op een ander moment ergens mee te pikken. Doén, he!!
Last Night In Osaka is het eenmansproject van een artist die ook actief is in een Mechelse band, niet onbekend bij de aanwezigen en lezers, maar zich niet bekend wenste te maken.
En zo betrad de man het podium geheel gemaskerd, ons een set vol vette harde electronic body music en old skool rave en breakbeat serverend. Front 242 meets The Prodigy. Alleszins volop voer voor dansbeentjes, voor wie dat wenste.
Toen de laatste bliep uit de keyboard klonk en zachtjes uitstierf, zat de avond er alweer op. Shadows & Shoegaze is een geslaagd concept. Fantastisch hoe het verhaal van Dark Beach verder vorm krijgt met, die perfecte blend van melancholie, coldwave en donkere pop, en wat een aangename kennismaking met Resplandor!
Nog even een drankje, beneden of boven in het café, om te bekomen en na te praten met lotgenoten of/en eerst nog een knappe t-shirt van Dark Beach of albums van Resplandor bij de merch scoren, om vervolgens gelukzalig de lentenacht in te wandelen: check!
RESPLANDOR: facebook • instagram
DARK BEACH: instagram
