Home Festival W-FESTIVAL Oostende, Klein Strand (29/08/2021)

W-FESTIVAL Oostende, Klein Strand (29/08/2021)

by Nel Mertens

Tekst: Peter De Bruycker (pdb) en Nel Mertens
Foto’s: Hans Vermeulen. Bekijk hier onze uitgebreide fotoreportage van W-festival op 29/8/2021.

We zagen op Sinners’ Day Special met The obsCURE reeds een uitstekende coverband aan het werk, vandaag was het de beurt aan “invaller”. Wegsfeer.. Een viertal uitstekende muzikanten (Filip Heylens, Niko Westelinck, Kris Delacourt, Bart Van Lierde) staan met Wegsfeer (een hardnekkig misverstand) voor “muzikale aanranding van new wave klassiekers”. In keurige outfit en in een razend tempo vuurden ze de ene na de andere classic af, kwestie van de puntjes nog even op de ‘i’ te zetten. Van Hong Kong Garden (Siouxsie and the Banshees), via Winning (The Sound), over Transmission (Joy Division) tot Alice (Sisters of Mercy). We gaan ze niet allemaal opsommen. Beukende versies van pikzwarte klassiekers met nauwelijks synth en des te meer elektrische gitaar. Een nummer als Eisbär (Grauzone) vraagt misschien een iets subtielere aanpak, maar voor het in se al steviger werk, zoals Passion of Lovers (Bauhaus), Holiday In Cambodja (Dead Kennedys) en Human Fly (The Cramps), werkte deze aanpak perfect. We zagen een paartje angstig wegvluchten, hopend op beschutting in de Batcave… (pdb)

Als een West-Vlaming in Gent terecht komt, zit hij op de ideale plek om zijn talent te laten broeien tot iets bijzonder. Bert Ostyn begon ooit als solo-artiest en staat met zijn indierock-/jazzband Absynth Minded na 20 jaar meer dan stevig in de Belgische én Europese muziekwereld. Met ondertussen 4 Music Awards, 8 albums en een lading hits op zak, palmde frontman Ostyn, samen met bassist Sergej Van Bouwel, gitarist Toon Vlerick, toetsenist Laurens Dierickx en drumster Isolde Lasoen – die we eerder deze week al als percussioniste/ backing vocaliste zagen bij Daan – het Oostendse podium en zijn publiek in.

“Cold of the blood. Cold of the mind.” Het rock-’n-rollgehalte stijgt wanneer gitaar en bas een psychedelisch intermezzo laten horen. Maar het zijn de hits die het publiek vooral aangrijpen. Het emotioneel meeslepende My Heroics, Part One nam ons hoofd mee naar een heel andere plek dan het strand, verdwalend in de sonische schoonheid van tristesse. “Isn’t it always so? The story is unfold, at least. You got a different role and now you gotta quit the scene.” Met finesse gebracht en met de details die het nummer net zo fragiel maken, want terwijl Bert Ostyns stem zelfzeker sterk klinkt, horen we getik van Isolde, subtiele toetsen van Laurens en de mini-tamboerijn van Toon.
Het gemak waarmee Isolde Lasoen een band begeleidt, is opvallend uitzonderlijk. IJlzuiver rollen de woorden uit haar keel als tweede stem, terwijl ze in de ene hand met een stick de drum bespeelt en met de andere de tamboerijn aanstuurt. Haar stem matcht perfect met die van Ostyn. Voor Saved Along The Way bracht Osteyns zoontje Nelson de gitaar op het podium, waarna we vooral overdonderd werden door de schitterende pianosolo in dit nummer. Daarnaast brachten ze ook een vrij vette versie van The Passenger. We hoorden een Nederlandse verbolgen zeggen: “Wat zijn die Belgen een zootje tamzakken, toch?!” Helemaal mee eens. Een (moe?) publiek dat zichtbaar genoot, maar amper een vin bewoog.
Daar kwam verandering in met afsluiter Envoi, dat toch wel het pittigst klinkende hoogtepunt was van een knap divers, moodswingend optreden.

Dat het geluid even uit viel, bracht frontman Guy Chadwick van The House Of Love geen seconde van zijn stuk. Hij verdwijnt even en hervat met even veel duistere schwung in opener Road, met melancholisch bittere vocals en snijdende gitaarlijnen. Ook Christine volgt, de single na de eerste break up van de band in 1988, die duistere ballade-passages afwisselt met meer uptempo darkpopelementen. Hope laat de ballade dan weer in een knappe clinch gaan met erg sterk gitaarwerk – wat de track een filmisch karakter geeft – en diepe basvocalen. Chadwicks stem bleef goed geconserveerd, want klinkt nog nagenoeg hetzelfde als pakweg 30 jaar geleden, en de Britse rockgroep blijft ook nog steeds de sfeer van The Jesus and Mary Chain wel ergens mee te dragen. Light of the Morning, The Beatles and the Stones, I Don’t Know Why I Love You en The Girl With the Loneliest Eyes zijn de nummers die er voor ons uitsprongen, hoewel hun tophit Shine On het absolute hoogtepunt was en het strandpubliek tot dansen dwong.

Heel wat Britse bands van de jaren ’80 puurden inspiratie uit de soulmuziek. The Christians van Liverpool zijn daar een uitstekend voorbeeld van. Enkel frontman Garry Christian rest nog van de originele bezetting waar ook twee van zijn broers deel van uitmaakten. Frappant is dat de bandnaam hen steeds parten heeft gespeeld, vooral in de USA. A lot of people hate us” merkte hij plots op halfweg het optreden, wat hij gelukkig meteen temperde met zijn soms wat bizarre humor. In ieder geval: een bijzondere stem heeft hij nog steeds. Ze trapten af met Born Again, Greenbank Drive (waarin ze mooi overschakelden op Papa was a Rolling Stone van The Temptations) en Forgotten Town. Het publiek genoot, in de schaarse zon die er de laatste dag was, met volle teugen van de sfeervolle soul. Beatles-cover Here Comes The Sun kon niet perfecter aansluiten. Afsluiten deden ze met de cover waarmee ze een hit scoorden: Harvest of the World van The Isley Brothers.