Als er één Belgische band is die niet “pretty much average” klinkt, dan is het wel het Brusselse Pretty Much Average. Vrijdagavond etaleerde het kwartet rond de half Italiaanse, half ‘Charleroise’ Eva Tonelli in haar allereerste optreden in Gent en bij uitbreiding op een Nederlandstalig podium dat ze één van de meest opwindende Belgische bands van het moment zijn. Dat hadden wij bij Luminous Dash gelukkig al een tijdje door want ze traden in het legendarische Kinky Star dan ook op in het kader van één van de sprankelende Luminous Fest-avonden.
Het was dubbele pret en feest, want ook het voorprogramma meldde met trots dat ze voor het eerst werden geïnviteerd door het hierboven geciteerde toonaangevende muziekblad . TIM is een trio met gelouterde muzikanten waarvan de gangmaker en zanger/gitarist Robin Kemper (afkomstig van het verre Groningen) ‘TIM’mert aan zijn muzikale weg en zich hierbij laat bijstaan door bassist Brecht Peleman en jonkie Maxim Pierins op drums. Die laatste was goedgeluimd want hij had blijkbaar lekker gegeten.
De Kinky Star was voor het voorprogramma reeds aardig volgelopen en TIM zorgde voor een aanstekelijke set die ons niet over de hele lijn wist mee te slepen, maar die voldoende sterke nummers liet horen. In een verwoede poging de brede waaier aan poprock-invloeden in kaart te brengen komen we uit bij R.E.M., Lemonheads, Soul Asylum, Noordkaap en The Replacements. TIM zal altijd een beetje Left Of The Dial blijven en dat juichen we toe. Een bekende Kinky-ster uit het publiek openbaarde zanger Robin als zoon van Eric Clapton, wat tegelijk voor consternatie en hilariteit zorgde. Feit is wel dat de vlam lichtjes in de pan sloeg en Love Is The Answer zorgde in het slot voor extra snedigheid. Weinigen herkenden The Police in het van Outlandos d’Amour geplukte Next To You. Het past perfect bij het instagram-account tim_to_you.
Wissel van de publiekswacht dan! Zoals vaker het geval is zagen de eerste rijen bij Pretty Much Average er helemaal anders uit, want er kwam alsnog een pak volk uit het Brusselse binnen gewandeld waardoor de temperatuur al lichtjes Gentse Feesten-sferen uittestte. Laten we eerst de band voorstellen: Eva Tonelli op bas en zang noemden we reeds, ze wordt geflankeerd door stuiterbal/gitarist Grégory Simon en tweede zanger/gitarist Youri Najdovski en op de achtergrond drumt Arthur Loyen. Interviews met de band leggen hoorbare invloeden als Sonic Youth en Viagra Boys bloot maar in de Kinky Star mogen we daar zelfs Breeders (de hemelse baslijnen van Eva of wat had je gedacht?) en eighties new wave aan toevoegen.
Luminous Dash loopt storm voor de band en dat komt mede door straffe optredens onder de Luminous Fest-vlag en in de Botanique als support voor Rocket. Al bij het breed uitgesmeerde openingsnummer Stereotype laat het viertal horen dat ze verre van stereotiepe paden bewandelen. We hoorden hier een frisse noise-benadering van wat L.A. Witch met succes laat optekenen. Het is niet alle dagen dat we Belgische bands op hetzelfde echelon plaatsen als straffe Amerikaanse bands, maar deze Brusselaars moeten ‘pretty much’ voor niemand onderdoen. Fans van The Cure zullen niet kunnen stilstaan op het heerlijke loslopend wild van Lazy Bitch. Dat de band Red Zebra kent lijkt ons weinig waarschijnlijk en toch hoorden we iets later de melodie van Paradise Lost weerklinken.
Coffee Grounds maakte dan de brug met de jaren ’90 en met grunge en de toch wel onvermijdelijke Pixies. Als je zes minuten lang new wave combineert met … And You Will Know Us By The Trail Of Dead, dan noem je dat nummer gewoon 6 Minutes toch? Juist! Ons viel gewoon erg hard het speelplezier en de hechte bandstructuur op. Youri is een uitstekende zanger, Eva een perfecte frontvrouw en Grégory staat geen seconde stil en danst – het zijn zijn woorden – als een aapje. Geen wonder dat Arthur op de achtergrond met een brede glimlach zit te drummen. In They Let Me Out in volle finale kreeg Eva voluit vocale steun van Youri en de zaal ging stevig aan het moshen. Sein voor Greg en Eva om deel te nemen aan de festiviteiten. Kinky Star Deluxe als het ware.
Afsluiter Comrade sleurde de band richting Kim Gordon en diens furieuze uithalen. Eva zette deze heerlijke punkrocker volledig naar haar hand. Het finale slotakkoord kwam er veel te snel aan, maar niet getreurd. We gaan Pretty Much Average Pretty Much Everywhere volgen.
