ODO, de bandnaam klinkt zoals de muziek: kort, krachtig, recht voor de raap. Nog nooit van gehoord zeg je? Wel, ze zijn intussen al enige jaren wereldberoemd in Gent en ver daarbuiten. Getuige daarvan inmiddels drie compleet uitverkochte shows in de Charlatan maar evenzeer al op het podium mogen staan in de legendarische B52’s in Ichtegem tot zelfs zowat dé muziektempel in ons land: de Ancienne Belgique.
ODO is een driekoppige indierockband die bemand wordt door tweeling Max en James De Smet samen met spitsbroeder Tijl Van Wambeke. Een tweeling met Pieter-Jan De Smet als vader, dan ben je gewoonweg geboren met de muzikale paplepel in de mond. Nu kan dergelijke erfenis evenzeer een vloek als een zegen zijn, want het zijn grote schoenen die gevuld moeten worden. In het geval van ODO lijkt het ons eerder een zegen te zijn. We kunnen met de hand op het hart zeggen dat dit trio live knalt alsof ze geen prille twintigers zijn maar doorgewinterde artiesten die al twintig jaar wonen op een podium! Afgelopen zomer te bewonderen op de eigenste Gentse Feesten bijvoorbeeld met net zo goed op het podium van Dranouter.

Jaren geleden – zoals zovelen – zijn ze begonnen als coverband waarbij ze werkelijk zonder verpinken urenlang zonder partituren konden blijven doorgaan zolang het publiek maar wou. De ene kraker na de andere uit hun mouw schuddend met een energie waar een eekhoorn op speed jaloers op zou zijn. Het kon niet lang duren of de eerste eigen nummers zagen het licht. Debuutsingle Dangerous knalt hier ten huize nog steeds geregeld door de speakers wegens megaverslavend en opzwepender dan Janet Jackson met haar dansgroep in haar gloriejaren.
ODO heeft zowat een patent op catchy riffs en meezingbare refreinen. Het mag dan ook geen wonder heten dat hun nieuwe single This Way harder swingt dan John Travolta ten tijde van Grease. Vanaf de eerste noot vlamt de gitaar dat het een lust is. De drums van Max pompen het bloed in je aderen sneller rond dan je ooit voor mogelijk hield en één en ander wordt vakkundig afgewerkt door de bijzonder complementaire stemmen van James en Tijl. Wie houdt van no-nonsense rock en simpelweg van pure energie, kan niet anders dan overstag gaan voor ODO. Aangezien we hier al enkele vergelijkingen hebben gemaakt met stilaan vergane gloriën toch even eentje van recentere datum: fans van pakweg Ramkot – eveneens uit Gent – zijn welhaast verplicht om ODO goed te vinden.
Er was ruim twee jaar geleden wel de ep The Less We Are, The More I Am maar we hopen van harte dat we heel binnenkort een eerste album in de armen mogen sluiten van deze jonge rockers! Let it come This Way!



