De veelbelovende avond begon met Cromwell, een band met heel wat ervaring in de rangen. Cromwell stond voor eightiesgetinte pop en gestileerde video’s met meestal eigen, originele nummers. De ritmesectie van de band stond als een kasteel, met Emilie Blom (The Scene) op bas en Kurt De Waele (Red Zebra, Siglo XX) op drums. Eddy Scheire (Infrablack) op keyboards en Erik De Ridder (Kloot Per W Band) op gitaar zorgden voor de eighties melodieën. Frontman Achiel Keppens bracht vanachter zijn zonnebril de vocalen.
Singles Slow Down en 1982 passeerden de revue, maar pas bij de Gary Numan-cover Down In The Park veerde de set even op. Ook het pittigere Dalai Lady naar het einde toe zorgde voor wat meer opwinding, tijdens de alles bij elkaar kabbelende set van Cromwell.
Boze Wolven eert Gorky, met y. Een ode aan de begindagen van Gorky? Het is een heikele onderneming om de legende Luc De Vos te fêteren, maar een groep vrienden uit het Gentse waagde de sprong en met originele Gorky-drummer Geert Bonne in de rangen doen ze dit natuurlijk vanuit een bevoorrechte positie.
Piet Geldhof en Philippe Gunst (ook Fragment) wisselden voor de gelegenheid van instrument met de laatste nu op bas. Met Piet Geldhof, Peter Ysabie (Pink Flowers, voet in roze gips), Luc Van den Berghe (The Mudgang) en Michel Goessens (Goes en Goes) stonden/zaten er bijwijlen vier gitaren op een rij. Misschien wat veel van het goede om een trio te eren, maar het leverde in de stevigere nummers een strakke wall of sound op, die Ik Word Oud, Bloed Zweet en Tranen of Hollywood tot nieuw leven bracht. The Scene-bassiste Emilie Blom beleefde met een big smile de nineties opnieuw vanuit het publiek.
De afwisselende leads op gitaar van Piet Geldhof en Luce Mudgang staken de fik erin. En de zaal vol getuigen van het Gorky-tijdperk zong lustig mee, hits of geen hits. Luce en Michel (Goes) zongen afwisselend of samen, met Luce eerder als de frontman voor de wildere nummers en Michel – gezeten – aan zet voor de ballads. Luce deed dat met veel passie en rock ’n roll-vuur, Michel heel nauwgezet en met feeling, zodat het complement van de beiden, zonder ooit te willen imiteren, wel een goed beeld gaf van de veelzijdigheid van Luc De Vos, de aanwezige afwezige.
De overtuiging op het podium, met een kwinkslag tussendoor, de songs en het meezingen door het publiek creëerden een fijne verbinding in de zaal. Wie was aanwezig op het allereerste optreden van Gorky in de Hullabaloo in Gent? Een vrouw uit het publiek, zo bleek. Ook Geert Bonne was er toen bij. Hij drumde het hele optreden solide en genoot in alle bescheidenheid.
Het pittige Engel, Red Mij was de eerste bis, het intieme Arme Jongen de tweede. Mia kon niet ontbreken als afsluiter. Eerst werd de originele uptempo versie ingezet gevolgd door de beter bekende vertraagde versie van de debuutplaat. De band werd voorgesteld en de spelers verlieten één voor één de scene, met Philippe Gunst op bas en Geert Bonne op drums (met veel echo op de snaredrum) als laatsten.
Boze Wolven wist, zonder ooit te imiteren, de geest van Gorky-begindagen op te roepen. Missie geslaagd! O.a. nog te zien in de Capitole in Gent in juni.
Zaal Goedleven stond weer garant voor de vlekkeloze organisatie van de avond. Er volgen nog heel wat interessante Belgische avonden met onder meer Arbeid Adelt! en Belgian Associality.
Cromwell | Facebook | Instagram
Boze Wolven | Facebook | Instagram
Zaal Goedleven | Facebook | Instagram | Webside
