Met een kersverse plaat Labyrinthe onder de arm kwam het Luikse duo Chaton Laveur de Rotonde van de Botanique inpalmen op een manier zoals enkel zij dit kunnen. Twee jaar geleden speelden ze in dezelfde zaal als voorprogramma het Canadese Corridor naar huis, dus was het maar logisch dat ze nu headliner waren. Als voorprogramma zagen we met Aurélien Gainetdinoff een oude bekende terug. De ex-Ada Oda-gitarist was al een tijdje een ander singer-songwriterproject aan het uitwerken onder de naam Pink Teeth. Oorspronkelijk telde het project twee roze tanden, maar in de Botanique was de tandenrij verdubbeld en we hoorden bovendien vier stemmen in het Engels. Interessant om te achterhalen of de bandnaam een link heeft met zijn onafscheidelijke roze bril…
Anaïs Cotte op drums, bassiste Agnès Gautier (die ook muzikaal actief is als AGNÆS) en gitarist Zacharie Boisseau volgen Aurélien op zijn nieuwe missie. In een sfeervol licht werd de set ingezet met rustige countrypop, een zuiders gitaartje, warme percussie en een Aurélien die een aan The Jayhawks verwante stem bleek te bezitten. Wie kon dit vermoeden van de punkrocker zoals we hem zich altijd zagen uitleven op het podium? De meerstemmige partijen met de vier stemmen tegelijk waren heerlijk en we maakten ons tijdens het derde nummer alvast de bedenking hoe het mogelijk is dat niemand deze knappe melodie voorheen al had bedacht.
Het was slechts het tweede concert in deze opstelling. We zagen zondag al warmbloedige indiepop in de Minard met Few Bits en Wave A Way. Nu van het zelfde lentelaken een broek dus wie weet zijn de zachtere bands aan een opmars begonnen. Wetende dat de band het podium innam met snelle harde punk als intro tape door de mix, had Aurélien ons niet méér op het verkeerde been kunnen zetten. Asking For A Friend, wat wel eens de titel van het derdelaatste nummer kon zijn etaleerde wat de band aan potentieel herbergt. Zes nummers speelde Pink Teeth slechts maar de kennismaking smaakte naar meer.
Ons kent ons. Veel muzikanten uit de Franstalige alternatieve scene tekenden present voor de doortocht van Chaton Laveur. Het zegt ook wat over de succesvolle vlucht dat het duo aan het nemen is. De bandnaam is een woordgrapje en verwijst naar ‘raton laveur’, een wasbeer. En die katachtige wasbeer is in het dagelijkse leven een koppel. Julie Odeurs (gitaar, bas, zang en effectendoosjes) en Pierre Lechien (drums, keyboard, zang) richtten de band op tijdens de lockdown in Luik.
Hun nummers zijn nazaten van de Duitse krautrock uit de jaren ‘60-’70 en de indierock uit de nineties om zo een even hypnotiserend als meeslepend klankuniversum te creëren. Etherische shoegaze-lagen en obsessieve loops vermengen zich met bitterzoete melodieën. Krautrock is één ding want hun invloeden zijn best een pak breder dan dat. Het valt niet te ontkennen dat ze grote fan zijn van Blonde Redhead, Suuns en Portishead, maar evengoed van Phoenix en Air.
Het nieuwe album is een uitnodiging om je te verliezen in een parallelle wereld waar aan de tijd geen einde lijkt te komen en waar onderdrukte emoties hun plaats vinden. Chaton Laveur mocht al vaak uitleggen hoe zij die link met krautrock ervaren. Voor hen is dat genre een muzikale stroom die rebelleert tegen opgedrongen culturele normen en waarden. Krautrockers houden van blues, psychedelica, electronica en verkiezen improvisatie boven technische bagage. Pierre is bijna de belichaming van improvisatie. Hij houdt van het onvoorspelbare en de manier om jezelf te verliezen in een loop of een groove. Julie springt hier iets voorzichtiger mee om. Ze is er zich als geluidstechnicus van bewust dat de luisteraar minder voldoening kan halen uit improvisatie met het pure doel op zich om te improviseren dan de muzikanten op een podium.
Het duo ging ook nu weer aan de slag met drums, bas, gewone gitaar, loops, effectenpedalen en analoge synths. Omdat dit de releaseshow is van Labyrinthe was een heel parcours uitgestippeld en werd de focus integraal op de nieuwe plaat gelegd. Het zou een uniek concert worden en eentje dat lang zal blijven hangen bij wie in de volgepropte Rotonde aanwezig was. Bonhomme De Neige was de eerder bedaarde opener waarbij vooral Julie in de kijker liep. Ze wisselde een concert lang bas en gewone gitaar af en was voorts onverminderd actief als zangeres en geluidstovenares. Pierre legde uit dat ze bijna elk nummer loslieten op videokunstenaars die voor een verbluffend resultaat hebben gezorgd. De visuals van een tijdrijder in Contre La Montre waren verbluffend.
Het enige nummer zonder de visuals werd op bas versterkt door Julien Trousson, de zwarte monoliet van Gros Coeur. Nuit werd door Julie gezongen in de stijl van Kazu Makino en Trousson deed de backings. Het werd een vreemde eend in de Labyrinthe-bijt want het nummer werd uit hun debuutplaat geplukt. Geen gitaar of synths bij Julie tijdens Brise, Brume dat met een heerlijk Automatic-achtige loop werd ingezet. Ondertussen werd de Rotonde in het blauw op de backdrop vereeuwigd, wat een uitermate leuk effect gaf. Iemand riep “quel talent”. Terechte kreet! Pierre nam het volgende nummer op zang over, typerende vintage slome krautrock met knetterende versterkers.
La Source werd door Julie ingeleid en moet ons er aan herinneren dat we in deze tijden van wereldwanhoop moeten vertrouwen op de bron des levens, de wil van de mens om te doen waar machines nooit zullen in slagen. Pierre voegde minnetjes toe dat ze niets tegen machines hebben… Ook voor Vertige werd een gastmuzikant opgevoerd, en dan nog op sitar. Chaton Laveur heeft van deze release show een uniek spektakel gemaakt dat tot in de details klopte en imponeerde. Fantasia was ook live de klepper die het op plaat al was. Denk aan Suuns en laat je meedrijven in een donker fantasierijk wereldje waarin Julie en Pierre het mooie weer maken. Deze live uitvoering klonk ronduit geniaal en de helicopterachtige loops zetten een onheilspellend slot in. Wat een nummer!
Aventura, une chanson d’amour, sloot deze verbluffende set af en we kregen zwart-wit beelden op een boot van een film uit de jaren 50 met een heuse filmaftiteling als zagen we net de blockbuster van het jaar. Dat de plankenvloer aan flarden werd gestampt om een bisnummer te krijgen viel in de lijn der verwachtingen. Dat een toevallige fan op het podium werd gehaald om drie akkoorden op piano in te toetsen van Brève Histoire d’Une Goutte De Pluie was een nieuwe surprise du chef. Fel toegejuicht kweet hij zich uitstekend van zijn taak. Een uitgelaten dansende Rotonde was de verpersoonlijking in beeld en geluid van een grand cru chateau saveur eh Chaton Laveur.
Het labyrint betreden houdt de confrontatie in met je innerlijke intensiteit en leidt tot het besef jezelf hier te verliezen zonder ooit een uitweg te vinden.
INSTAGRAM: Chaton Laveur / Pink Teeth
