Het ABC van de avond bestond als volgt uit de A van Americana, B van Boechout en C van Concert. Voeg daar nog de D aan toe van ‘Dat het verdomd goed was! Spijtig dat we er nog de E aan moeten toevoegen van ‘Ewa, waarom mag er geen drank in de zaal?’
Zanger en gitarist Quinten Vermaelen, een mix van Boris Van Severen met de pose van Admiraal Freebee mocht de avond aaneen spreken met sobere bindteksten die weinig tot niets losmaakten bij het geboeide publiek, tenzij ongemakkelijk gelach. De andere gitaristen (Aäron Koch en Sander Smeets) speelden met zichtbaar plezier en een zekere flair, Koch als een afgeborstelde versie van Josh Homme en Sander als de coolste jarige van de klas. Inderdaad, er werd ergens halverwege net geen taart bovengehaald. Toch bestond de set uit uiteenlopende spieën waarvan de jarige diegene met een kers bovenop koos.
Starten deden ze al dagdromend met Daydreamer. Dromerige indierock die moeiteloos laveerde tussen klanklagen en de melancholie van Sharon Van Etten. Een kosmisch geheel dat aanzwol tot een strakke, doelgerichte raket die recht op zijn doel afging.
Vandaag mochten we plaatsnemen in de aflopende theaterstoelen die volgens Quinten deden denken aan het kijken van een 4D-film waar zijn band de hoofdrol in vertolkte: rijk, gelaagd, vol textuur en beweging. Zelden hoorden we rommelige ritmes, ze speelden op vakmanschap en typerend samenspel waar de band steeds in uitblinkt. Gitaren boksten tegen elkaar op en werden meermaals opgesmukt door mooie uitgebalanceerde geluidjes uit de verrassingsbox van Maximilian Dobbertin. Max toverde subtiele pianotoetsen boven bij minstens even goed gekozen samples van trompetten en strijkers die als een filmisch aspect bijdroegen aan het geheel. Ook de meegebrachte lichtman haalde alles uit de kast en verzorgde elke song met secuur gekozen kleurtapijten.
Elke spot werd tot het maximale benut. De stroboscoop werd zelfs even van stal gehaald bij het heerlijk ontspoorde Day By Day, uit hun debuutalbum. Dronken toetsen (stiekem gaan binge drinken in de coulissen?), de pedalsteel-gitaar van Koch en de heerlijke stem van Quinten zorgden voor een explosie die zo hevig was dat het op plaat voor krassen zou zorgen. Er waren ook momenten van rust. Rush Rush ontvouwde zich even snel en fragiel als lentebloesems, lieflijk zoals Absynthe Minded dat ook kan. Een onthaastingscursus. Elders doken invloeden op die deden denken aan The War On Drugs, Wilco en zelfs Tom Petty.
Een ander hoogtepunt aanwijzen was moeilijk, maar hun laatste singles waren stuk voor stuk raak, zonder afbreuk te doen aan de andere sterke songs. Reliving haalde het zweverige uit Kurt Vile, terwijl de discobol geapprecieerde overuren draaide. Speciaal voor de jarige Sander, die hier een even als jarige in de belangstelling mocht staan. Lichtjes verrast door een sobere instumentale happy birthday. Love, Where Have You Been haalde geloofwaardige romantiek van onder een steen zonder enige commerciële verwijzing naar februari. De bassist was echter verzonken in een werkloze vijf minuten en gebruikte die om van de wereld te verdwijnen tijdens een innige slow met zijn instrument. Die liefde was in ieder geval nog steeds aanwezig bij de prachtige uitvoering van hun doorbraak song Nova. “Pa Pa Hoem!”, of gaan we hier fonetisch de mist in?
Na een dankwoord volgde de laatste song van de tour, dat tegen het einde voor elektronisch vuurwerk zorgde tijdens In Motion, waarna stroboscopen en een bloemenzee van spots het geheel visueel deden openbloeien en afsloot met een semi-akoestisch slotakkoord — klein, maar raak. Wat ons betrof mocht het allemaal iets meer zijn, en dan hebben we het niet over Calicos, zij zorgde voor een zeer degelijke passage hier in de zuidrand van Antwerpen. Het publiek was moe, ongelukkig, apathisch of op de foute locatie. Zonde voor een band die meer verdiende voor bewezen diensten en het podium verliet bij overtuigende kalkoengeluiden van een overduidelijke fan, respect!
