Het zijn zeer drukke tijden voor Pelican Dealer. Onder andere met het promoten van Eyes On The Prize, één van de beste Belgische ep’s van dit moment. Jawel! We gingen bij frontman Mats Mulier langs met die moeilijke vraag: “Wat zijn voor jou nu de beste Belgische platen?”
dEUS – Worst Case Scenario
Dit debuut is eigenlijk een soort gecontroleerde chaos. Je hoort dat de band nog niet “netjes” in een hokje past, en dat is net de kracht ervan. De plaat springt van noise-rock naar bijna filmische passages, zonder dat het uit elkaar valt. Het is een album dat Belgische alternatieve rock een eigen identiteit gaf: niet glad, niet Amerikaans, maar eigenwijs en Europees in de beste zin. Die compromisloze aanpak spreekt me enorm aan. Het bewijst dat een plaat niet perfect of voorspelbaar moet zijn om sterk te zijn. Als muzikant inspireert het me om risico’s te durven nemen en niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes te maken.
Soulwax – Much Against Everyone’s Advice
Dit is Soulwax in een overgangsfase: nog duidelijk rock-georiënteerd, maar je hoort al de fascinatie voor elektronische structuren. Het is een soort brugplaat tussen hun gitaarverleden en hun latere elektronische wereld (2manydjs, de remixcultuur). De energie is direct, cynisch en super strak uitgevoerd. Daarnaast geeft het ook meteen goesting om in een kleine zweterige club te belanden. Wat ik vooral bewonder, is hoe de band voortdurend vooruit lijkt te kijken. Ze durven hun eigen formule in vraag te stellen en nieuwe invloeden binnen te laten. Dat creatieve lef maakt deze plaat voor mij extra interessant.
Balthazar – Applause
Een debuut dat meteen volwassen klinkt. Waar veel bands zoeken, klinkt dit alsof het al “af” is. De stem van Maarten Devoldere draagt veel melancholie, en de instrumentatie is subtiel maar heel gecontroleerd. Het is geen schreeuwerige plaat, maar eerder eentje die langzaam onder je huid kruipt. Wat ik hieruit meeneem, is hoe krachtig eenvoud kan zijn. De nummers hebben geen grote explosies nodig om indruk te maken. De sfeer, het samenspel en de details zorgen ervoor dat je blijft luisteren. Dat gevoel van beheersing vind ik enorm inspirerend.
Tamino – Amir
Hier draait alles rond stem en emotionele spanning. Tamino klinkt alsof hij ergens tussen Jeff Buckley en Arabische muziektradities in hangt, maar toch volledig zichzelf blijft. Het filmische en breekbare spreekt me enorm aan in deze plaat. Wondermooie teksten die kunnen raken tot in de kern. Elke noot lijkt exact op de juiste plaats te vallen, waardoor de muziek heel eerlijk en oprecht overkomt.
Millionaire – Outside The Simian Flock
Deze plaat ademt vuiligheid en spanning. Tim Vanhamel brengt een soort broeierige, bijna paranoïde rocksound die tegelijk sexy en gevaarlijk klinkt. Beetje de Vlaamse QOTSA in mijn ogen (Josh Homme is dan ook zelf fan van de band.) Wat mij vooral aanspreekt, is de constante spanning die doorheen de plaat aanwezig blijft. De nummers voelen alsof ze elk moment kunnen ontploffen. Die combinatie van sexyness, groove, chaos en controle heeft zeker invloed gehad op hoe ik zelf naar rockmuziek kijk.
Goose – Bring It On
Goose brengt hier een combinatie van rock-attitude en synth-driven energie. De muziek is gemaakt om live te ontploffen: dikke baslijnen, pompende drums en repetitieve hooks die bijna trance-achtig worden. Het zit ergens tussen rockconcert en clubnacht in. Ook ben ik grote fan van hoe ze dit verwerken in hun liveshows. De energie die deze band live uitstraalt, hoor je ook op de plaat. Dat vermogen om mensen fysiek mee te sleuren in de muziek vind ik indrukwekkend.
Sylvie Kreusch – Montbray
Eerder een soort filmische wereld. Kreusch gebruikt stem, sfeer en ritme als theatrale elementen. Het voelt soms als een soundtrack voor een imaginaire film: verleidelijk, licht vervreemdend en heel visueel in klank. Je waant je in een rokerige begin 70’s bar. Wat ik bijzonder vind aan deze plaat, is hoe sterk de artiest haar eigen universum creëert. Alles voelt bewust gekozen: van de klanken tot de sfeer en de beeldvorming. Dat totaalplaatje maakt van Montbray veel meer dan zomaar een verzameling nummers.
Portland – Your Colours Will Stain
Een zachte, melancholische plaat die sterk inzet op melodie en emotie. Heel grote fan van deze productie door David Poltrock. De productie is helder, en de nummers hebben die typische, beklemmende “laatavond, nadenken over alles”-sfeer. Een plaat die indruk maakt. Catchy op een smaakvolle manier. Big ups naar de manier waarop Jente emotie kan overbrengen.
The Van Jets – Welcome To Strange Paradise
Hier hoor je glamrock-invloeden, een beetje David Bowie-energie, hiphop-invloeden en tegelijk een ruwer randje. De band speelt met contrast: catchy refreinen maar met een onderliggende vuilheid in de gitaren. Van de mega strakke drumproductie en het less-is-more-principe ben ik een grote fan. De plaat voelt speels, maar niet oppervlakkig. Wat ik hier zo leuk aan vind, is dat de band duidelijk plezier heeft in het experimenteren. Verschillende invloeden worden gecombineerd zonder dat het geforceerd klinkt. Die speelsheid maakt het album tijdloos en zorgt ervoor dat ik er telkens opnieuw naar terugkeer.
Dressed Like Boys – Dressed Like Boys
Ik was eerder al fan van de band DIRK., maar toen deze plaat uitkwam was ik omvergeblazen. Intiem en klein gehouden, maar precies daardoor sterk. De songs voelen persoonlijk en bijna documentair aan, met een warme, analoge klank. De melodische warme 70’s sound spreekt me enorm aan. Wat deze plaat voor mij zo bijzonder maakt, is de kwetsbaarheid in het verhaal (queer community) rond de plaat.
