Dark Dog, zo heet het nieuwe album van Vincent Coomans. Mooi, maar triest. Net zoals het echte leven. Een gesprek met Vincent.
Was het een doelbewuste keuze om muziek te maken als Vincent Coomans?
Ja, ik bracht mijn muziek altijd uit met pseudoniemen of bandnamen, maar toen ik mijn eerste ep en later mijn eerste album maakte, had ik echt het gevoel dat het klopte om mijn muziek voortaan onder mijn eigen naam uit te brengen. Ik wou me niet meer verschuilen achter een pseudoniem.
Het feit dat je geen muzikaal alter ego hebt, maar het gewoon Vincent Coomans is, betekent dat dan dat alles wat je schrijft en zingt volledige jij is?
Ja toch wel, ik fictionaliseer soms wel dingen, maar in the end is alles wat ik uitbreng wel een resultaat van een proces waar ik zelf in sta.
Trieste dingen behoren tot het leven, maar jij zoekt ze speciaal op in je teksten. Vanwaar die aantrekkingskracht tot tristesse?
Ik weet niet of het een aantrekkingskracht tot tristesse is. Muziek is gewoon een heel belangrijke uitlaatklep voor mij. Als ik mijn gevoelens niet kan uiten in woorden en taal, neem ik mijn gitaar en begin ik te schrijven. Ik vind in mijn muziek vaak de vrijplaats die ik nodig heb om dingen te verwerken. En er is veel gebeurd in mijn leven dus ik zie het zelf meer als een neerslag van al wat er gebeurde en vaak is dat dus wel tristesse, maar het is niet dat ik het speciaal op zoek. Het overkomt me eerder.
Wat zo grappig is aan je muziek, het zijn trieste, rake teksten, maar de muzikale omlijsting is eerder luchtig. Doe je dat bewust?
Ja, zeker voor Dark Dog wilde ik echt dat contrast scheppen. Het moest een zekere vrolijkheid en uitbundigheid hebben. Ik heb vaak gedacht aan bands als Eels. Diepe, intrieste teksten vervat in een uitbundige compositie. Het is de muziek waar ik zelf vaak naar greep.
Je hebt een nieuwe plaat uit Dark Dog. Vertel eens iets over de titel.
“Dark Dog” is een metafoor voor de ziekte die mijn papa trof en het verwijst ook naar het sleutelnummer op de plaat over het verval. Ik denk dat Merel Van de Casteele, die het artwork maakte, de plaat heel goed heeft aangevuld. Want een ander terugkerend element is de verpletterende zon die centraal staat in het nummer “only sun can kill what’s sad”. De zon die schijnt op zo’n donkere hond schept ook schaduw en die schaduw zegt wat over de continue aanwezigheid van dat element ziekte in je leven.
De plaat gaat over het begin en het einde van het leven. Je dochter als de jongeling en je eigen vader die ouder wordt. Wanneer besliste je dat dit het sleutelonderwerp van je plaat ging worden?
Het gebeurde vaak dat ik thuis kwam en gevoelens die ik had moest plaatsen. Ik speelde toen gitaar of piano. Mijn dochter kwam erbij en zong in speelgoedmic’s of rammelde op een ukelele. Het viel me op dat heel veel van de muziek over dat contrast ging tussen hele pijnlijke teksten over verval maar in een sfeer van constante nieuwsgierigheid van een nieuw leven. Ik vond dat zo’n bijzonder uitgangspunt. Toen dacht ik oké, als ik dit als onderwerp neem dan wil ik het ook zo intuïtief mogelijk opnemen. Thuis, of met field recordings in mijn omgeving. De vier bandnummers heb ik bij Jonas thuis opgenomen. Ik legde een lied voor aan de band, als we een goede versie hadden, namen we die live op. Het voelde fantastisch dat de band het album ook zo goed begreep.
Toen ik je plaat hoorde dacht ik aan twee woorden, ook al zijn het tegenstellingen: macaber, maar zalvend. Kan je je daarin vinden?
Ja, toch wel, en ik hoop dat mensen ook zo zullen luisteren naar Dark Dog. Ik heb nu al enkele mensen gehoord voor wie de thematiek van het album herkenbaar is en zij lieten me ook weten dat het helend was. Ook al schuurt het wel. Ik denk dat mijn muziek een uitnodiging kan zijn om gevoelens en gedachten rondom de thematiek te laten bestaan. Dark Dog, het lied gaat over dat je soms denkt: het mag gedaan zijn nu, dit afzien. Een gedachte dat je soms niet durft te hebben. Terwijl, waarom niet? Dit krijgt ik vaak als respons van mensen die in een soortgelijke situatie zitten dat ze blij zijn dat die gedachte ook mag bestaan.
Probeer je met je muziek antwoorden te vinden. Ik wil niet beweren dat je teksten filosofisch zijn, maar toch graven ze diep in het leven.
Ik denk niet echt antwoorden maar wel gewoon een vastleggen van een proces. Zo eerlijk en direct mogelijk.
Je dochter heeft er muzikaal ook iets mee te maken nietwaar? Ik vraag me af wat je dochter denkt van je muziek!
Ja, we hebben heel veel vastgelegd en gebruikt op het album. Een kinderliedje dat ze vaak zong. Maar ook gewoon algemeen terwijl ze speelde. Ik wilde haar graag betrekken in dat proces en vond het geweldig dat ik het album met haar kon uitbrengen. Ze is wel heel enthousiast over de muziek. I Cannot Comfort You vraagt ze vaak op te leggen om in slaap te kunnen vallen en ze is altijd enthousiast over de reels van de muziek die op Dark Dog staat.
Laten we maar afronden met een moeilijke vraag. Wat is de beste plaat aller tijden en waarom?
Onmogelijke vraag! Omdat het ook vaak switcht bij mij. Alhoewel het nu al enkele jaren Carrie & Lowell van Sufjan Stevens is. Dat is zo’n prachtige plaat waar ik ook zoveel inspiratie uit geput heb voor Dark Dog.
