Ze hebben nog maar twee singles uit en we zijn er helemaal weg van. Zo weg dat we hen twee keer hebben uitgenodigd voor een Luminous Fest. Op 17 april zijn ze te gast in Gentbrugge in Buurtkroeg Moscow en op 25 april in de Moby Dick in Antwerpen in het kader van Lokale Helden. Een gesprek met Lusid!
Van waar komt de naam Lusid en wat betekent de naam voor de muziek?
Michiel: Sid is de naam van de zangeres. En het is een mooie woordspeling op de eigennaam. Wat het betekent voor de muziek laten we aan de verbeelding over.
De spil van de groep is inderdaad zonder meer de stem van Sid Bauning. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Sid: Stefan, Jan en Michiel waren leerkrachten op mijn middelbare school, op het Pius-X Instituut. Op de Chrysostomos-show van Pius-X was het altijd al de traditie dat de “leerkrachtenband” optrad met een leerling als zanger(es). Vorig jaar had ik de eer om dit te mogen doen. Later deden we mee aan het EuroFUSIE-songfestival, daar werden we derde. Het was eerst niet de bedoeling dat we verder gingen als band, maar we bleken succes te hebben en we vonden het allemaal leuk.
Je bent maar zo oud als je je voelt. Toch is er een leeftijdsverschil tussen Sid en de rest van de band. Hoe voelt dat en is het een voor- of een nadeel?
Sid: We merken toch dat het soms een nadeel is. Jongere bands hebben vaak voorrang. Maar ergens is het ook een groot voordeel, zeker voor mij. Ik krijg de kans muziek te maken met ervaren mannen die weten hoe alles werkt.
Jullie hebben twee straffe singles uit. Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Michiel: Pop met invloeden van grunge en rock. En er komen binnenkort songs uit die eigenlijk gewoon rock zijn. Maar wel catchy.
Ik hoor in beide singles een streven naar perfecte pop, klopt dit?
Michiel: Ja en nee, er is wel een streven naar een soort perfectie in pop of rock, maar natuurlijk bestaat zoiets niet. We ervaren een song altijd als ‘onaf’. Imperfecties dragen ook bij tot iets unieks, en kunnen de muzikale beleving zelfs versterken.
De twee singles gaan over emoties. Wie schrijft ze en kunnen de teksten over eender wat gaan?
Michiel: Ik schrijf de songs en de teksten. De teksten gaan over verlangens, dromen, eenzaamheid, begeerte, frustratie,… De stemkleur en de zanglijn zijn belangrijker dan de inhoud van de tekst. De teksten zijn er om de emoties van de muziek zelf te versterken.
De zee van Belgische muzikanten is groot, hoe denkt Lusid zich te onderscheiden van de rest?
Michiel: Ja, er zijn enorm veel bands. Wij zijn ervan overtuigd dat het in de kern draait om goede songs, een stem met een uniek timbre, een boeiend arrangement, en het verzorgen van de productie. Dat is onze focus. We willen gewoon steeds beter worden in wat we doen.
Zou je zonder muziek kunnen leven?
Sid: Ik persoonlijk niet, muziek staat altijd op de achtergrond, mijn jaar is gevuld met concertjes en festivals en thuis doe ik niet anders dan zingen.
Michiel: Ik denk het niet.
Stefan: Vermoedelijk niet, en ik wil het ook niet proberen…
Jullie staan binnenkort op een Luminous Fest. Vertel eens waarom de mensen moeten komen.
Stefan: Heel wat mensen die ons al aan het werk gezien hebben, zeggen dat er ‘iets gebeurt’ wanneer Sid op een podium staat. We willen gewoon onze songs aan zoveel mogelijk mensen laten horen.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Sid: The Bends van Radiohead.
Jan: Grace van Jeff Buckley en Showbiz van Muse.
Stefan: Moeilijk te zeggen. Het voelt aan als moeten kiezen tussen je kinderen. OK Computer van Radiohead en AM van Arctic Monkeys zijn vermoedelijk mijn toppers, maar dan doe ik een handvol andere platen ongetwijfeld oneer aan.
Michiel: Aenima van Tool en Nevermind van Nirvana. Die platen zijn emotioneel heel intens. Ik vertelde zonet dat perfectie niet bestaat, maar Aenima komt wel in de buurt. Hoe meer ik deze platen beluister, hoe beter ze worden. Ik heb ze al honderden, zelfs duizenden keren beluisterd. Ik ben ermee opgegroeid. Toen Nevermind uitkwam, was ik zestien jaar. Het was werkelijk een bom die mentaal en emotioneel insloeg.
